Howard Carter, 9 Mayıs 1874’te İngiltere’de dünyaya geldi. Babası gibi Carter da ayrıca yetenekli bir ressamdı. Bir gün, saygın bir kuruluş olan Mısır Keşif Fonu (orj. EEF) ’nda çalışan Percy E. Newberry’e tanıştırıldı. 1891 yılında Newberry, Carter’ın bu fon ile birlikte British Museum’da  yardımcı ressam olarak çalışmasını istedi. Carter 17 yaşında iken EEF’nin en genç üyesi oldu ve o yıl sonbaharda Newberry ile Mısır’a gitti.

Mısır’a varışından kısa bir süre sonra, o dönemin en büyük arkeologu Flinders Petrie tarafından işe alındı. Genç asistan işine asıldı ve Petrie’nin itinalı metotlarını öğrenmeye yoğunlaştı. Bir sonraki yıl EEF için Mısır’a döndü ve çalışmak için Teb’e (bugünkü Luksor) gitti. Altı senesini mezar ve tapınakların resim ve kabartmalarının suretlerini çıkararak geçirdi. Aynı zamanda eski eserlerin nasıl restore edileceğini ve korunacağını öğrenmiş oldu.

1900 yılının Ocak ayında, Eski Mısır Eserleri Hizmetleri’nin müdürü Gaston Maspreo genç Carter’ın üstün çabası ve yeteneğini fark etti ve onu Yukarı Mısır Eserleri’nin genel müfettişi olarak tayin etti. Bu sırada Carter, Krallar Vadisi’ni kazma belgesini alabilmiş Amerikalı Theodore Davis için bazı çalışmalar yaptı. Theodore ile aralarındaki ilişki oldukça çalkantılı olsa da, aralarında resmi olarak 1903 yılının Şubat ayında açılan IV.Tutmosis’in mezarının da bulunduğu önemli birçok keşif yapmışlardır.

Carter, o kadar başarılıydı ki, Maspero 1904 yılında onu Sakkara’nın Aşağı Mısır Eserleri Müfettişi yaptı. Ancak 1905 yılının Ocak ayında geçirdiği talihsiz bir kaza kariyerinin gerilemesine neden oldu. Bir grup Fransız turist, içlerinden bir kaçı sarhoş,  kutsal Apis boğalarının mezarlarının olduğu Serapeum’u ziyaret etmek istediler. Orada çıkan kavgaya Carter da karıştı ve Mısırlıların yanında oldu. Carter hesap vermek için İngiliz Konsül Başkanının huzuruna çağırıldığında özür dilemeyi reddetti. Maspero’ya karşı düzenlenen protestolar sonucunda Carter görev yerinden alındı ve 31 yaşında kariyeri yerle bir olmuş oldu.

Carter geçimini sağlamak için turistlere, yaptığı resimleri sattığı sırada Theodore Davis ortaya çıkarılan eserlerin envanter kayıtlarını tutması için onu tekrar işe aldı. 1907-1908 yıllarındaki çalışmaları sırasında Carter, Tutankamon ve eşinin mühürlerini kaplayan altından ince bir tabakaya rastladı. Bu olay Carter’ın bu az tanınmış kralın mezarını bulma arzusunu ateşledi ve hatta bu mezarın Krallar Vadisi’nde olduğundan çok emindi.

1903 yılının ilerleyen aylarında Carnarvon Dükü kışı Mısır’da geçirdi ve bu ülke ve onun antik geçmişi hakkında tutkuya kapıldı. 1908 yılında, Luksor’da bir bölgeyi kazma izni aldıktan sonra Maspero’ya kazılarına eşlik etmesi için bir uzman talebinde bulundu. Maspero hem sahalarda mükemmel bir Ejiptolog olduğu hem de bölge ve Mısır kültürü, aynı zamanda iyi Arapçasıyla, başarılı olduğu için Carter’ı önerdi.

Theodore Davis Krallar Vadisi’ndeki kazıların büyük bir bölümünü elinde bulunduruyorken, Carter ve Lord Carnarvon’un ilk iş birlikleri Der El Bahri’de oldu. 1914 yılında bölgedeki bütün mezarları açtığına emin olduktan sonra Davis, lisansından vazgeçti ve Maspero ise kazı haklarını Carnarvon’a bahşetti. Bu durumda Carter, hayatı boyunca kurmuş olduğu hayale çok yaklaştığının farkına vardı. Neredeyse bütün Krallar Vadisi’ni araştırmıştı ve Tutankamon’un mezarının olduğu bölgeyi gizleme ihtimali olan yer hala II. Ramses, IV. Ramses ve Merenptah’ın mezarlarının çok yakınındaydı. Ama uzun yıllar süren titiz çalışmalara rağmen ortada hipotezini cesaretlendirecek herhangi bir somut delil yoktu.

Carnarvon artık sabrını yitirmeye başlamıştı, fakat Carter’ın güçlü inancı sayesinde son sezonun kazılarına devam etmeye razı oldu. Kazılar VI. Ramses’in mezarının yanında kaldığı yerden devam etti. Birkaç gün sonra 4 Kasım 1922’de takım, bir kayanın içinden aşağıya doğru inen birkaç basamak buldu. Basamakların sonunda kraliyet mezarlıklarını örten bir kapı vardı. Bu, iyiye işaretti. Carter İngiltere’deki patronuna bir telgraf çekti: “Sonunda vadide muhteşem bir keşif yaptık; mühürlenmiş harika bir kapı; senin gelişini aynen beklemektedir. Tebrikler.”

24 Kasım 1922’de Lord Carnarvon, kızı Lady Evelyn ve Carter o basamaklardan aşağıya indiler ve orda Tutankamon’un adının yazılı olduğu mührü buldular. Her şeye rağmen bazı şüpheler vardı. Sadece saklanma yeri olabilir miydi? Bir koridordan ilerledikten sonra akıl almaz eşyalarla dolu bekleme odasına açılan ikinci bir kapıdan geçiş yaptılar ve bütün kuşkular bir anda dağılıverdi.

Firavunun mezarı tamamen gizlenmiş ve Tutankamon’un hayatına dair her şey kraliyet kayıtlarından silinmişti, yani varlığı hakkında herhangi bir kayıt yoktu. Bekleme odasının içinde firavunun iki heykelinin arasında Carter’ın, gömü odasına götürdüğüne inandığı sıvalı bir eşiğe rastladılar. Gördüklerinden nefesi kesilen Carter: “Şüphesiz içinde bulunduğumuz bu mezar odası, orda üzerimizde yükselen, kralların yattığı yaldızlı tapınaklardan birisiydi.”

Yanlarında Eski Eserler Departmanı’ndan bir temsilci olmadan mezarı açarak yasaları çiğnediğinin farkına vardıktan sonra Carter, hemen mezarı tekrardan mühürledi. Kasım 1922’nin sonunda bir grup arkeolog bekleme odasının kapısının resmi açılışı için geldiler. Bekleme odasındaki bütün eşyalar sayılıp dışarı çıkarılana kadar gömü odasının girişi bozulmadan kalmalıydı. Bu büyük görev 17 Şubat 1923’te tamamlandıktan sonra, tuğladan duvar büyük bir törenle açıldı ve defin odası mevki sahibi ziyaretçiler tarafından ziyaret edildi.

Odanın geneli, yanında her biri aynı şekilde ve sürgülü kapıları olan üç tapınağı ile altından bir tapınak gibiydi. Dördüncü tapınağın içinde kralın lahdi, onun içinde de üç lahit vardı. En içteki tabutun içinde som altından 110 kg kadar Tutankamon’un kaskatı olsun diye merhemlerle kaplanmış (bu durumda tam anlamıyla mumyayı kırıp tabuttan öyle çıkarmak zorunda kaldılar) mumyalanmış bedeni yatıyordu.

Carter ve patronu tam da Mısır ile İngiltere’nin ilişkilerinin gerildiği o günlerde mezar yağmacısı ve Mısır halkının düşmanı olmakla suçlanıyordu. Mezarın keşfi bir anda politik bir mesele haline geldi ve Lord Carnarvon mezardan herhangi bir eşya alamayacaktı ki bu durumda Mısır’dan dışarı tek bir vazo veya değerli taş çıkarmak bile bir krize neden olurdu.

1923 yılında Lord Carnarvon vefat etti ve patronu tarafından her zaman korunup kollanan Carter bu durumla ve yetkililerle uğraşmak zorunda kaldı. Mezarı kapatma (lahit kapağını havada açık bırakarak) kararı aldı. Fakat böyle yaparak lisansını takviye etti ve artık mezara alınması da yasaklandı. Reddedilen Carter Mısır’dan gitmeye zorlandı ve geniş kapsamlı bilgi turu için Kuzey Amerika, sonra İspanya ve İngiltere’ye yol aldı.

1925’te, Mısır’daki politik değişiklik döneminden sonra Carter, kazılarına devam etmesi için geri çağırıldı. Sonraki yedi yılını mezardaki her bir eşyanın temizlenmesi ve kaydının alınması için geçirdi fakat bu zorlu görev sağlığını mahvetmişti. Bütün hazineler Kahire Müzesi’nde sergilendikten ve mezar halka açıldıktan sonra, Carter’ın rüyası sona ermişti. Birçok meslektaşı tarafından yok sayıldıktan sonra Howard 2 Mart 1939’da öldü ve Londra’daki Putney Vale Mezarlığına gömüldü. Ancak, 1990’larda ileri gelen arkeologlar komitesi tarafından mezarın temizlenmesi ve düzgün bir şekilde korunması için yeterli miktarda para sağlandı. Ve böylece Carter öldükten sonra bile olsa, hak ettiği saygıyı ve huzuru bulmuş oldu.

Kaynak

Fotoğraf, wikipedia

Devam eden sergisini gezmek için iyi bir neden olabilir..

Ressam, arkeolog.. Arkeolojinin öncüsü..

Resimlerinde sık sık, Kandiller, Rahleler, Kuran muhafazaları, Kitaplar, Şamdanlar, Halılar, İşlemeli Örtüler, Silahlar, Ayakkabılar, Hat levhaları, Musiki aletleri, Tenteler, Şemsiyeler, Köpekler, Kuşlar, Lahitler (Türbe iç mekanları), Buhurdanlıklar, Buhur Dumanı, Çiçekler ve Vazolar kullanan ressam olup, yapıtlarında kullandığı insan tipleri şunlardır; kendisi, karısı, ailesi, gebze ve ev halkı. Ayrıca bir tablosunda üç tane figürde de kendisini kullanmıştır.

www.istanbularkeoloji.gov.tr

Osman Hamdi Bey Yokuşu Sultanahmet İstanbul Tel: 212 527 27 00 – 520 77 40

Mistik bir tören esnasında kasıtlı olarak mağaraya gömülmüş olması muhtemel ayakkabının boyutları, onun bir kadına ait olduğunu düşündürüyor.

Mağaradaki üç kabın içinde de birer tane çocuk kafatası var. Kapların arasına ise arpa, buğday ve kayısı bırakılmış.

Cork Üniversitesi’nden Dr. Ron Pinhasi, “İlk başta kalıntıların 600 ya da 700 yıl öncesine ait olduklarını sandık. Çünkü hepsi de çok iyi durumdaydı” diyor. M.Ö. 3500 yılına tarihlenen ayakkabının bulunduğu Vayots Dzor Bölgesi’ndeki dağlarda, o dönemde küçük çiftçi toplulukları yaşıyordu.

Tek parça deriden yapılan ve bitkisel yağla tabaklanan ayakkabının içinde otlar da var. Ancak arkeologlar bunun soğuğun içeri sızmasını önlemek için mi, yoksa deriye şekil vermek için mi konduğu konusunda çok emin değiller. Mağaranın kuru ve soğuk olmasının yanında, zemininde koyun gübresinden müteşekkil bir tabaka bulunması da ayakkabı ve diğer buluntuların korunmasını sağladı.

Ayakkabıyı, Ermenistan Arkeoloji Enstitüsü’nden doktora öğrencisi Diana Zardaryan keşfetti. Ayakkabı, içinde kırık kap parçaları ve koyun boynuzlarının da olduğu bir çukurda gömülüydü.

Çocuk mezarları ve diğer buluntular, Vayots Dzor dağlarındaki bu mağaranın mezar alanı ya da dinî mekân olarak kullanılmış olabileceğini düşündürüyor.

Kaynak

Fotoğraflar

Bir tuhaf oldu seçtiklerimiz geçtiklerinde koltuklarına. Bir zamanlar omzumuz varken, şimdi dosyalar sıkıştırıyorlar koltuk altlarına ve üzerinde yüzmek istiyorlar koltuklarıyla, oynamak istiyorlar medeniyetimizin başyapıtlarıyla.

Bir kalp bir taşa nasıl bu kadar yakınlaşır, bir yakınlaşma yıkılmakta olan geçmişimize nasıl bu denli ağır ve adice duygular taşır. Şaşırdıklarının farkında olup aşırdıklarıyla övünen ve “sabrın taş işçilerine” ihanet eden bu kalpsizleri durduramayan kimliğimiz, çok yakında hesap soracak bizden. Ellerimiz ki yine başlarımızın arasındayken.

Bugün ne yazık ki barajlar altında kalsın diye antik kentlerimiz hummalı çalışmalar yapılıyor kapalı kapılar ardında. Ardına kadar kapalı olsa ne fayda, ellerini ceplerine sokamıyorlar, fazlasıyla doldurdular galiba. Barajlar kurulurken öykümüzü yazdığımız hatıralara, garajlar fark ediliyor içi baraj imzası dolu son model arabalarla. Ve sular üstünden geçiyor kapatmak için anılarımızı fotoğraf ve kitap dolusu külliyatlara. İstemiyorlar ayakta kalsın ve dokunalım kendimize birazcık daha. İstemiyorlar apartman dairelerinde oturma samimiyetini yoksa villasız bir araba nasıl anlam katabilir zengin sofrasına..!

Bugün ne yazık ki bir kez daha anlıyorum..!

Türkiye denilen bu kırmızı kuşaklı bakire; o kadar alımlı, o kadar el değmemiş ki, bu zamana kadar yediği içtiği ayrı gitmeyen insanoğlu bunu anladı ve bu oyuncak üzerinde köşe kapmaca oynamaya başladı. Her köşe bir kapmaca için müsaitti; her kapmacanın değeri o köşede ne kadar para izi olduğuyla ilintiliydi. Yaralanmaları göze almayacak körler bestelemeye başladı şarkımızı. Talan ederek binlerce yıldır aynı ürünü veren bahçelerimizi tüm dünyaya göstermeye başladılar farkımızı.

Bugün ne yazık ki bir kez daha ağlıyorum..!

Antik dertlerimiz olarak değişecek antik kentlerimizin adı. Tadı damağımızda kalacak kavuşmuşken ışığına Allianoi’nin. “Hadi bakmaya gidelim” diyemeyeceğiz Helen kokulu ve arkeolog nezaketi dokunmuş kadının saçındaki geçmişimize. Ellerinde oltalar göreceğiz adamların, balıklar yensin diye kırmızı şarabın yanında keyif niyetine. Oysa ölümsüz olacaktı hayat! Eğer dokunmasaydınız meze yaptığınız emeklerimize…

Bugün ne yazık ki bir kez daha yanılıyorum..!

Sadece bulmacalarda kalacağına inanmıyordum “mozaik” kelimesinin. Önümde koskoca Zeugma. Ve arkamda çözmeyi sonralara bıraktığım mozaik bulmaca. Çünkü daha haz veriyor kaybolmak, çözmek için benliğimi tarihin kollarında. Çünkü daha iyi anlıyorum “Ölü İskender”i… Konuşma imkânı olsa, bu topraklara adım atmazdı bir daha. Hem, onu sular altına gömenler teğet geçsin diye bu coğrafyayı, tahsis ederlerdi altına uçağını… Paralarıyla…

Bugün ne yazık ki bir kez daha yalvarıyorum..!

İnsanın, sahibi olduğu bir şeyi çalmasınlar diye yalvarması ne saçma. Nasıl bir açmaz içindeyiz ki kaçınılmaz oluyor yerine bir daha getiremeyeceğimiz Hasankeyf denilen büyük hatırayı gömerek sonsuzluğa. Elimize ne geçiyor elimizdekini bile bile kaybederek ve alışma duygusunu yaratarak O’nsuzluğa. Herkes dayanabilir ki dayanmıştır insanlık tarihinden beri susuzluğa. Ama Hasankeyf dayanamaz bu ihanete asla…

İstiyorum ki,

Allianoi pusular altında kalmasın, bu sular altında kalmasın Hasankeyf keyfe keder zihinlerin isteklerine göre. Usul usul su almasın gemisi Zeugma’nın. En iyisi dönsün tüm kaptanlar evine, nasıl olsa bulurlar üç tarafı denizlerle çevrili ülkemde kendilerine göre bir bahane. Biz bin yıllardır elimizde var olanla yeşerdik, ne şerdik ne de şerefsiz yıkacak kadar kendi ellerimizle mirasımızı. Biz içimizde yaşayıp sızımızı, arızamızı gözyaşlarımızla çözüp hallettik. Biz sulayarak aynı gözyaşlarıyla bu toprakları, kimseler koparmasın diye dört tarafa kök saldık. Kaybetmek istemiyoruz miras davamızı. Ne olur sökmeyin bizi dibimizden, dökmeyin barajlarınızı evlerimizin üzerine.
Bizi öldürmeyin..!

Bugün ne yazık ki bir kez daha utanıyorum..!
Doğru olan yazdıklarımın hiçbir okumada merhem değeri kazanmayacağına…

ÜMİT KEMAL PARLAK

(ÜKP)

1. Fotoğraf; Niko Guido

Niko Guido ile ilgili Parkeoloji’de önceden yer alan yazı.

2. Fotoğraf, Hasankeyf.

3. Fotoğraf, Allianoi simgesi Nymphe heykeli.

4. Fotoğraf, Zeugma’nın ünlü mozaiği, Menad.

Discobolus, ideal güzelliği yansıtmasının yanı sıra sonsuza kadar genç kalan bir atletin denge, uyum ve mükemmel oranlar fikrinin de vücut bulmuş halidir.

Bu heykel, antik Yunan dünyasının ideal güzellik kavramını yansıtır. Heykel yalnızca elindeki diski fırlatmaya hazırlanan bir adamı tasvir etmez; daha çok, kafa, gövde ve uzuvlar bir dizi birbirine zıt kuvvet halinde sıralanmıştır. Heykelin duruşu, denge, uyum, simetri ve oran gibi önemli idealleri simgeler.

Myron, yaklaşık M.Ö. 450-440 tarihlerinde bronzdan yaptığı disk atmaya hazırlanan çıplak atlet heykeli kaybolunca Romalılar hayran oldukları bu heykelin mermer bir kopyasını yaptılar. Heykelin kompozisyonu hangi açıdan bakılırsa bakılsın dar bir düzlemi kaplar. Tasarımı simetri, harmoni, denge ve ritm gibi çağdaş Yunan fikirlerini yansıtır. Kafa, gövde ve uzuvlar bir dizi birbirine zıt kuvvet halinde sıralanmıştır.

Gerilen unsurlar gevşek unsurlarla tezat bir görüntü oluşturur; diski tutan kol arkaya doğru uzanırken, diğer kol önde boşta sallanır; gövde seyirciye dönükken, bacaklar profilden görülür; bacaklardan biri ağırlığı taşırken, diğerine ağırlık binmemiştir; sağ ayağın parmakları yukarı doğru kıvrılırken, diğerinde alta doğru dönmüştür.

Antik dönemin en bilinen simgelerinden “Disk Atan Atlet”  heykeli 1791 yılında, İmparator Hadrian’ın  İtalya, Tivoli’deki villasında bulunmuş ve İngiliz koleksiyoner Charles Townley tarafından satın alınmıştır. Bir süre koleksiyonerin Londra’daki ev-müzesinde sergilenmiş sonrasında The British Museum koleksiyonları arasındaki yerini almıştır.

Bulunduğu zaman kafası eksik olan heykele yine antik fakat gövdeye ait olmayan bir kafa yerleştirilmiştir. Bu kafa, tartışmaya yol açacak şekilde, arkaya değil de öne doğru bakmaktadır. Oysaki orijinalinde heykelin geriye, diski tutan ele dönmüş bir şekilde bakıyor olması kuvvetle muhtemeldir.

Heykel yalnızca elindeki diski fırlatmaya hazırlanan bir adamı  tasvir etmez; daha çok, kafa, gövde ve uzuvlar bir dizi birbirine zıt kuvvet halinde sıralanmıştır. Heykelin duruşu, denge, uyum, simetri ve oran gibi Yunan dünyasında sadece heykeller için değil yaşayan insanlar için de önemli kabul edilen idealleri simgeler.

Bilun ŞEN (parkeoloji.com)

Konferans Programı

İstanbullular Venedik’te, Venedikliler İstanbul’da
Prof. Dr. Suraiya Faroqhi
(İstanbul Bilgi Üniversitesi)
Yer : SSM Konferans Salonu
Tarih: 16.01.2010
Saat: 15:30
Konferansın dili İngilizce olup, Türkçe’ye simultane çeviri yapılacaktır.

Osmanlı Dünyasında Bilgi
Prof. Dr. Metin Kunt
(Sabancı Üniversitesi)
Yer : SSM Konferans Salonu
Tarih: 23.01.2010
Saat: 15:30
Konferansın dili Türkçe olup, İngilizce’ye simultane çeviri yapılacaktır.

Venedik’ten İstanbul’a Şehir Tasvirleri – Tasavvur ve Tahayyüller
Dr. Tülay Artan
(Sabancı Üniversitesi)
Yer : SSM Konferans Salonu
Tarih: 30.01.2010
Saat: 15:30
Konferansın dili Türkçe olup, İngilizce’ye simultane çeviri yapılacaktır.

Konferanslara katılım ücretsizdir.

“Osmanlı Döneminde Venedik ve İstanbul; Nam-ı Diğer Aşk” sergisi kapsamında gerçekleştirilen tüm eğitim etkinlikleri Avrupa Birliği tarafından finanse edilmektedir.

AB-Türkiye Sivil Toplum Diyaloğu-Kültür Köprüleri
www.kaleidoscopeurope.net

Ayrıntılı bilgi için tıklayınız.

Tofaş, yaklaşık 3-4 yıl süren çalışmalar neticesinde, Uludağ eteklerinde kurulu olan eski ipek fabrikalarından birini restore ederek müzeye dönüştürmüş. Ardından 2002 yılında Tofaş Bursa Anadolu Arabaları Müzesi’ni hayata geçirmiş. Bu müze, M.Ö. 2 bin yılından başlayarak tekerlekten arabaya, arabadan otomobile uzanan otomotiv tarihçesini, çağdaş bir anlayışla günümüze kadar getirmiş.

Tofaş Anadolu Arabaları Müzesi’nin tamamlanmasının ardından, Tofaş’ın önderliğinde aynı sınırlar içinde kalan tarihi Umurbey Hamamı’nın restorasyonunu mimar Naim Arnas üstlenmiş.

Tofaş’ın CEO’su Ali Pandır, yapımı 1430 yılına dayanan 600 yıllık tarihi Umurbey Hamamı’nı sadece Bursa’nın değil, Türkiye’nin de kültürel hayatına katkıda bulunacak bir sanat galerisi haline dönüştürdüklerini söyledi.

Kaynak

Lidyalıların ilk madeni parayı basmalarından bu yana para, çok fazla şekil değiştirmedi. Maden üzerine basılan bu sikkelerde devletin arması, sikkeyi bastıran hükümdarın adı, sikkenin basım tarihi, değeri ve basıldığı şehrin ismi gibi çeşitli veriler bulunur. Sikkelerde, bunların yanısıra, Anadolu uygarlıklarının, kültürlerinden, mitolojilerinden, bulundukları coğrafyadan, yaşadıkları olaylardan hareketle, çoğu kez simgesel değerler atfettikleri çeşitli figürler de göze çarpmaktadır.

Sergiye eşlik eden kapsamlı sergi kitabı, okuru sikkelerin dünyasına yolculuğa çıkarıyor. Kitapta nümismat Oğuz Tekin’in “Antik Sikkeler ve Simgeler” başlıklı yazısının yanı sıra sergide yer alan tüm eserlerin ayrıntılı bilgileri ve fotoğrafları yer alıyor.

Kaynak

Mumyalamanın ölümden sonra bedeni koruma düşüncesinin bir ürünü olduğunu belirten Aksaray Müze Müdür Vekili Fahri Ayçin, “Anadolu’da da İlhanlı Devleti’nin önde gelenleri ve yakınları mumyalanırken, Kapadokya Bölgesi’ndeki Aksaray’da da özellikle Bizans döneminde mumyalama yapılmıştır” dedi.

Aksaray’da son 15 yılda çok sayıda mumya çıkarılmış, polis ve jandarmanın bölgede yaptığı başarılı istihbarat çalışması sonucunda yurt dışına çıkarılamadan ele geçirilmişler. Aksaray’da çıkartılan mumyalar içinde çocuk, kadın, erkek ve kedi mumyaları yer alıyor. Aksaray Müzesi‘nde ikisi kedi olmak üzere toplam 14 mumya sergileniyor. Bunun dışında 4 bebek mumyası ile Sarı Rahibe Mumyası Niğde Müzesi‘nde sergilenmekte.

Aksaray’daki mumyalar, mumyalama tekniği açısından Mısır’dakilerden farklı. Kapadokya’da bulunan mumyalar Mısır’daki gibi bezle sarma tekniğiyle yapılmamış, bölgede üretilen, cesedi uzun yıllar koruyabilecek özellikteki bir sıvıyla kaplanmış. Aslında Sn. Ayçin’in de dediği gibi bu örneklere bakarak mumyalama tekniğinin Anadolu’da oldukça gelişmiş olduğunu anlıyoruz. Çünkü bozulmadan günümüze kadar gelebilmişler.

Kaynak

Peki nedir bu ‘kültür başkentliği’?

Avrupa Kültür Başkenti kavramı ilk kez, 1980’lerde ortaya çıkmıştır.

Dönemin Yunanistan Kültür Bakanı Melina Mercouri’nin önerisinin Avrupa Birliği Bakanlar Konseyi tarafından benimsenmesiyle Avrupa kültürüne değer katan, Avrupa’ya katkı sağlayan kentlere verilmeye başlanan bu unvana ilk kez 1985’te Atina sahip olmuştur.

Bu unvan, 1985-2000 yılları arasında AB’ye üye ülkelerin kentlerinden birine verilmiştir. 2000 yılına gelindiğinde ise, yeni bin yıl nedeniyle, Avrupa Kültür Başkenti unvanı hem aynı yılda birden fazla kente, hem de AB adayı olan ülkelerin kentlerine verilmeye başlanmıştır.

Neden İstanbul seçildi?

İstanbul, coğrafi konumu ve binlerce yıllık kültürel mirasıyla, dünya metropolleri arasında ayrıcalıklı bir konuma sahiptir. Genç ve dinamik nüfusu, yaratıcı bir enerji oluşturarak, Türkiye’nin bir aynası olan İstanbul’u dünyanın en dinamik kentlerinden biri haline getirmektedir.

İstanbul, her geçen gün, yalnız İstanbullular için değil, tüm dünya için bir çekim alanı, bir kültür ve sanat merkezi niteliği kazanmaktadır. 21. yüzyıl, kentlerin yüzyılı olacaktır. Kentler; kimliklerini canlandırarak, kültürlerini ileriye taşıyarak ve birikimlerini paylaşarak, küresel kültürü oluşturmaktadır.

İstanbul’un 2010 Avrupa Kültür Başkenti olmasıyla Avrupa, İstanbul’da kendi kültürünün köklerini keşfedecek ve birbirini anlama yolunda önemli bir adım daha atacaktır. İstanbul’un başarılı bir Avrupa Kültür Başkenti olması, İstanbulluların bu projeyi benimsemeleri ve en geniş katılımla desteklemeleriyle gerçekleşecektir.

Kaynak