Efes Antik Kenti’ndeki prömiyer öncesinde bir konuşma yapan Yunanistan Dışişleri Bakanlığı Müsteşarı Teodoros Kassimis, Antik Yunan Tiyatrosu’nda ilk defa bir oyunun sergilendiğini belirtti. Teodoros, “Bir zamanlar bizi birleştiren Ege Denizi’nde düşünce ve duyguların bir arada olması bizim doğamızdır. Bizi birleştiren bunca şey varken bizleri ayıran çok az şeye önem vermeyelim. Birlikte mutlu olalım” dedi.

Festival bünyesinde 2001 yılından bu yana ”Türk Yunan Sanat Buluşmaları” adı altında önemli etkinliklere imza atıldığını ifade eden İKSEV Başkanı Filiz Eczacıbaşı Sarper, ”8 yıldır sürdürdüğümüz Türk-Yunan Sanat Buluşmalarına büyük önem veriyoruz. Bu buluşmalar aynı denizin iki kıyısını, ortak sanat beğenilerini ve ortak bir kültürü paylaşan iki halkın dostluğunu pekiştirmiştir” diye konuştu.

Efes Celcus Kütüphanesi’ndeki gösterimde “Phaeton” yazılışından 2 bin 400 yıl sonra ilk kez sahnelendi.

Mısır’da 1860 yılında bulunan üç mumyanın sarılı olduğu bezlerin aslında İskenderiye Kütüphanesi yangınından arta kalan, Euripides’in orijinal el yazma papirüsleri olduğunun belirlenmesi, tiyatro dünyasını heyecanlandırmış, ancak yazmaların restorasyonu çok uzun ve zahmetli olmuştu.

Yazmalar üzerinde süren çalışmalar, Euripides’in ”Phaethon”un da aralarında olduğu üç tragedyasının gün ışığına çıkmasını sağlamıştı.

Nikos Charalambous’un yönettiği tragedyanın “Dorion Phos” bölümünün yönetmenliğini aynı zamanda antik papirüsleri restore eden ve birleştiren önemli tiyatro adamı Melandris üstlendi. Yunanistan’da ve Avrupa’da çok sevilen ve fiziki görünüşü nedeniyle ülkesinde “Apollon” lakabıyla tanınan Mario Frangoulis ise tragedyada “Tanrı Apollon”u canlandırdı.

“Phaethon” tragedyasından sonra müzikli şiirsel eser “Apollon-Dorion Phos” başlıklı gösteri yapıldı.

Kaynak: CnnTurk-HaberTurk

Kökeni, Roma Katolik Kilisesi’nin inanışına dayanan bugün, Valentine ismindeki bir din adamının adına ilan edilen bir bayram günü olarak ortaya çıkmıştır. Bu sebeple bazı toplumlarda “Aziz Valentine Günü” (İngilizce: St. Valentine’s Day) olarak bilinir. Valentine kelimesi, Batı medeniyetlerinde ‘hoşlanılan kişi’ veya ‘sevgili’ anlamlarında da kullanılır. (Oxford Dictionary of English 2e, 2003, Oxford University Press, Valentine maddesi)

Aziz Valentin Gününün romantik aşk ile bağlantısı, Orta Çağ’ın sonlarına doğru, o zamanki akımlardan kaynaklanmış ve bugün, zamanla dinsel özelliğini yitirmiştir. 1969 yılında dini takvimden de çıkarılarak dini anlamda kutlanması sona ermiştir.

Milattan sonra ilk yüzyıllardan beri her yıl 14 Şubat’ta kutlanan sevgililer günü’nün başlangıcı ile ilgili o günden günümüze kadar gelmiş çeşitli efsane ve hikayeler var.

Şubat ayı ortasının aşk ile ilişkisi antik çağlara dayanmaktadır. Antik Yunan takvimlerinde, Ocak ayı ortası ile Şubat ayı ortasının arasında kalan zaman Gamelyon ayı olarak adlandırılmıştı ve Zeus ile Hera’nın kutsal evliliğine adanmıştı.Eski Roma’da 14 Şubat günü bütün Roma halkı için önemli bir gündü. Çünkü bu günde Roma’da, tanrı ve tanrıçalarının kraliçesi olan Juno’ya duyulan saygıdan ötürü tatil yapılırdı. Juno ayrıca Roma halkı tarafından kadınlık ve evlilik tanrıçası olarak da biliniyordu.

Antik Roma’da 15 Şubat, bereket tanrısı Lupercus’un onuruna, Lupercalia günü olarak kutlanmaktaydı. Lupercalia gününde, Lupercus’un din adamları tanrıya keçi kurban ederlerdi. Daha sonra kafalarının üstüne koydukları bir parça keçi derisi ile Lupercus’u simgeleyerek, Roma sokaklarında koşturup, karşılaştıkları herkese dokunurlardı. Genç kızlar gönüllü olarak ileri atılır ve bereket tanrısının dokunuşundan paylarını almaya çabalarlardı. İnanışa göre bu dokunuş sayesinde doğurganlıkları kolaylaşacaktı.

İmparator II. Claudius, Roma’yı kendi katı kuralları ile zalimce yöneten bir hükümdardı. Onun için en büyük problem ordusunda savaşacak asker bulamamaktı. Ona göre bu durumun tek sebebi Romalı erkeklerin aşklarını ve ailelerini bırakmak istememeleriydi. İşte bu yüzden Roma’daki tüm nişan ve evlilikleri kaldırdı.

Aziz Valentine de, Claudius’un hükümdarlığı zamanında Roma’da yaşayan bir papazdı. Kendisi gibi papaz olan Aziz Marius ile birlikte Claudius’un yasağına rağmen gizlice çiftleri evlendirmeye devam etti. Ancak imparator bu durumu bir süre sonra öğrendi. Aziz Valentine insanları evlendirmeye devam ettiği için tutuklandı ve yaptıklarının cezası olarak öldürüldü. M.S. 270 yılının 14 Şubat gününde Hıristiyan şehitliğine gömüldü.

1908 tarihli Katolik Ansiklopedisi’ndeki eski şehitler listesinde, 14 Şubat gününe kayıtlı, inancı yüzünden öldürülmüş üç tane Aziz Valentine geçmektedir: Roma’da 3. yüzyıl’ın ikinci yarısında öldürülmüş ve Via Flaminia gömülmüş bir rahip. Yaklaşık olarak aynı dönemde yaşamış, Interamna (modern Terni) piskoposu. O da Via Flaminia’ya gömülmüştür ancak mezarı bahsi geçen rahipten farklıdır. Üçüncü Aziz Valentine ise, Afrika’da hakkında çok az bilgi olan bir kişidir.

Bazı kaynaklara göre; bu özel günün kutlanma sebebi, Hıristiyanlığı seçtiği ve bu inancından vazgeçmediği için öldürülen Romalı Aziz Valentine. 14 Şubat 270 yılında ölen Valentine’nin ölüm günü o günden sonra sevgililer günü olarak kutlanmaya başlanmış. Efsanenin başka bir yönü ise Aziz Valentine’nin İmparator Claudius hükümdarlığı ile aynı dönemde bir tapınakta papaz olarak hizmet vermesi ile ilgili. Claudius Valentine’i emirlerine uymadığı ve kendisine başkaldırdığı için tutuklatıp öldürdü. Bu olaydan 226 yıl sonra 496′da Papa Gelasius Aziz Valentine’i onurlandırmak için Şubat 14′ü Aziz Valentine Günü olarak belirlemiştir. Aslında bunlar elbette ki birer efsane yani mitoloji. Romantik aşk ile Valentine arasındaki bağlantı, tarihi dokümanlarda hiç geçmemektedir.

Günümüzde de yalnızca ticari amaçla kutlamaya zorlanıldığımız (!) 14 Şubat günü, o kadar kesinleşmiş ki kadın ve erkek var oldukça sevgililer günü olarak kutlanılmaya devam edecek gibi.. Olsun varsın devam etsin! Asla şikayetçi değilim

Kaynak1

Kaynak2

İlgili haberlere buradan ve buradan ulaşabilirsiniz.

Aphrodite’nin ününü hepimiz duymuşuzdur.. Aşkın, güzelliğin Tanrıçası, Hesiodos’a göre denizin köpüklü dalgalarından doğmuştur.. Hatta adı da oradan gelir: Aphros, Yunanca köpük demektir..

Bir ilkbahar günü, berrak bir gökyüzünün hakim olduğu bir günde denizdeki dalgalar Kıbrıs’ın kıyılarına hafif hafif çarpıyorlardı. Birden yüksekçe bir dalga sahile çarptı.. Dalga geri çekildiğinde yosundan bir döşek üzerinde dünyalar güzeli bir kızın varlığı göründü.. O, dalgaların köpüğünden yaratılan Aphrodite idi. Zephyros’un taze nefsi, hışıldayan dalgalar üzerinde, bir sedef kabuğu içinde onu uzun zaman denizde gezdirmiş; sahile gelince sedefin iki kabuğu açılmış, oradan güzel bir kız çıkarak sahildeki yosun döşeğe uzanmıştı. O, kumsalda yürüdükçe bastığı yerler çiçek açıyordu. Zaman Tanrıçaları Hora’lar onu karşılayıp, tuzlu deniz suyunu kurulayıp, giydirdiler, altından bir taç taktılar. Hora’lar tüm bu hazırlıklardan sonra Aphrodite’yi beyaz güvercinlerin eşliğinde ölümsüzlerin diyarına, Olympos’a uçurdular. Olympos’taki tüm Tanrılar, Aphrodite’nin ilahi tebessümü, güzelliği, gözlerinin parıltısı karşısında büyülendiler..

Şimdi en başa dönelim.. Uranos (gök’e ilk tanrı kuşağı arasında erkek ve baba tanrı olarak verilen ad), Gaia’dan doğan çocuklarını, toprağın bağrına soktuğu için Toprak Ana sancılar içinde kıvranır. Bu yüzden son oğlu Kronos’a bir tırpan verir, Kronos da o tırpanla babasının hayalarını keser ve denize atar.. İşte denize atılan bu uzuvdan çıkan köpükler, Aphrodite’nin oluşma nedeniydi..

Homeros’a göre ise, Aphrodite; Zeus ile Okeanos kızı Dione’den doğmuştur. İlyada’da Diomedes’le çarpışırken yaralanan Aphrodite’yi annesi Dione iyileştirir (İl. V.370).

Kaynakça  

CAN, Şefik, Klasik Yunan Mitolojisi.

ERHAT, Azra, Mitoloji Sözlüğü, 2001.

HOMEROS, İlyada, çev. Azra ERHAT-A. KADİR, İstanbul, 2002.

Fotoğraflar; http://etc.usf.edu  

http://www.arthistory.sbc.edu

Rengarenk bir kitap! Çok lezzetli, cıvıl cıvıl, mitolojinin çok sevimli aktarıldığı, bol resimli, çok eğlenceli olan bu el kitabı, eski Yunan ve eski Roma’yı, Mithosları, Tanrı ve Tanrıçaları, zamanın kişilerini anlatırken, Antik Çağ’ın özlü sözlerini de paylaşıyor bizimle.. En sevdiğim yanı da bu zaten.. Sayfaların üst bölümü, Antik kaynaklarda geçen bu güzel sözlere ayrılmış.

Colette Estin ve Helene Laporte’nin yazdığı, Musa Eran’ın Türkçeye çevirdiği, TÜBİTAK yayını olan kitabın arka kapağında ufak bir not var: “Doğa olaylarıyla ve insanlık tarihiyle ilgili hayal ürünü öykülerin toplamı olan mitoloji aslında, tıpkı bilim gibi, insanın evreni ve dünyayı anlama, açıklama çabasının bir ürünü..”

Evet, yaşamı boyunca dünyayı anlamaya, anlamlandırmaya çalışan insanoğlunun yaratıcı düşüncesinin bu kitapta, satırlara nasıl güzel oturduğuna ve satırlara eşlik eden resimlerin güzelliğine hayran olacaksınız..

Masal seven Cadı‘ya ithafen..

Çok eski zamanlarda, Artemis gibi bakire kalmaya ant içmiş, erkeklerden kaçan bir kız yaşarmış. Bu güzeller güzeli, ormanlarda tek başına dolaşmayı çok sever; ay ışığında avlanmak, vahşi hayvanları kovalamak ise en büyük eğlencesiymiş. Uzun dalgalı saçları olan bu kızın adı Daphne imiş.. Koştukça güzelim saçları rüzgârda savrulurmuş.

Günlerden bir gün Apollon Thessalia’da, kıyılarında ağaçlar olan Peneus ırmağı kenarında dolaşırken güzeller güzeli Daphne’yi görmüş.. Daphne yanına yaklaşan Apollon’u görür görmez ona sırtını döndüğü gibi göğün boşluğunda rüzgar gibi koşmaya başlamış.. Apollon ise peşinde, “düşmanın değilim, yalvarırım dur, peşinden koşturtan sana olan sevgimdir, ben Işık tanrısıyım, Zeus’un oğluyum” diyerek koşuyordu. Ama Apollon’un takibinden korkan güzeller güzeli Daphne, uçarcasına koşmaya devam ediyordu.. Ve o koşarken daha da güzelleşiyor, Apollon ona daha da aşık oluyordu..

Apollon bu, peri kızları kadar güzel Daphne’yi yakalamak arzusundaydı; ne olursa olsun onu yakalamalıydı.. Gittikçe yaklaştı Apollon, nefesi Daphne’nin saçlarına değdi.. Saçlarının kokusunu içine çekti..

Koşmaktan yorgun düşen Daphne, birden durup, toprağı kazmaya başladı. Kazarken de “ey toprak ana beni ört, kurtar beni” diye bağırıyordu.. Bunu o kadar yürekten istemişti ki Daphne, birden uzuvlarının odunlaştığını hissetti. Saçları, yapraklara; kolları, dallara dönüştü. Narin ayakları, kök olup, toprağın altına gömüldüler..

Apollon şaşkınlıktan ne yapacağını şaşırdı. Peri kızına değil de bir ağacın gövdesine sarılmıştı.. Ama ağacın sert kabuklarının altında Daphne’nin kalbinin hala heyecanla çarptığını hissetti; “Daphne, bundan sonra sen Apollon’un kutsal ağacı Defne olacaksın.. Senin solmayan yaprakların benim saçlarımın çelengi olacak ve bütün kahramanlar, bilginler, şairler senin yapraklarınla alınlarını süsleyecekler..” demiş Apollon, defne ağacının sert kabuklarına sarılırken.. O bunları söylerken, Daphne gururla dallarını sallamış; ona hayranlık besleyen Tanrı Apollon’a teşekkür anlamında..

Kaynakça

CAN, Şefik, Klasik Yunan Mitolojisi.

ERHAT, Azra, Mitoloji Sözlüğü, 2001.

Kent yaşamına geçilen Tunç Çağı’nda (M.Ö. 3200-2000) değişen yaşam koşulları gibi, Ana Tanrıça figürlerinin de değiştiğini gördüm bu sergide.. Öyle Neolitik Dönem Ana Tanrıçaları gibi abartılı uzuvları yok, incelmiş; baş, boyun ve vücuttan oluşan idollerle karşılaştım.. Göğüsleri belirtilmiş ve genelde, besleyici uzuvları olan bu göğüsleri elleriyle kapatır şekilde betimlenmişler.. Bazılarının sadece gözleri belirtilmiş, iri delikler halinde.. Aklıma o an Tanrıların Tanrısı Zeus’un çift yüzlü baltası (labrys) ile birlikte bazen bir göz bazen de bir kulağın betimlendiği, tapınak duvarları geldi. Böyle bir betimleme, “Tanrı sizi görüyor” ya da “Tanrı sizi duyuyor” anlamına gelirdi. Bazı Tanrıça figürinlerinde yalnızca gözlerin gösterilmesi aynı yönde bir inanış mıydı acaba? Kim bilir, belki de “ben her şeyi görüyorum” diyordu sessizce..

Üç güzellerin Mithosu için kısa bir giriş yaptım önce. Bilindiği gibi “üç güzeller mithosu” Troia Savaşı’nın nedeni olarak gösterilir. Şimdi en başa dönelim..

Günlerden bir gün Thetis’le Peleus’un Olympos’taki düğününe Nifak Tanrısı Eris hariç tüm Tanrı ve Tanrıçalar davet edilmiş. Eris bu, durur mu hiç.. Olympos’taki şölen sofrasına, üstünde “en güzele” yazılı olan altın bir elma bırakmış.. Hera, Athena ve Aphrodite aynı anda elmaya uzanınca aralarında tartışma başlamış. Sonra Tanrılar Tanrısı Zeus’a dönmüşler, elmanın kimin olması gerektiğini onun söylemesini istemişler. Zeus da ne karısı Hera’yı, ne kızı Athena’yı, ne de Aphrodite’yi seçememiş ama en iyi hakemin İda’lı (Kaz Dağı) bir çoban olan Paris (Aleksandros)’in olacağını söylemiş. Bu üç Tanrıça, Tanrıların habercisi Hermes ile İda dağına gitmişler. Hermes, Paris’e durumu anlattıktan sonra, Tanrıçalar başlamışlar Paris’e vaatlerde bulunmaya, kendilerini ‘en güzel’ seçmesi karşılığında..

Hera, Asya Krallığı’nı; Athena, sonsuz akıl ve başarı; Aphrodite ise, Helene’nin aşkını vaat etmiş.

Paris, Aphrodite’yi seçmesine seçmiş de gerçekten güzel bulduğu için mi yoksa Helene aşkı için mi, bu bilinmez.

Böylece, Aphrodite’nin güzelliği tescillenmiş, tarihin ilk güzellik yarışması da sonuçlanmış..

Sonra ne mi olmuş? Paris, Menelaos’la evli olan Helene’yi bulmuş ve onu Troia’ya getirmiş. Karısının başka bir erkekle kaçmasını hazmedemeyen Menelaos ve onun ağabeyi Agamemnon uzunca bir hazırlıktan sonra ordularını toplayıp, Troia’ya karşı savaş ilan etmişler..

Kaynakça

CAN, Şefik, Klasik Yunan Mitolojisi.

ÇETİNKAYA, Hikmet, Troya’dan İyonya’ya Mitolojik Aşklar Coğrafyası, 2001.

ERHAT, Azra, Mitoloji Sözlüğü, 2001.

*Arkeolog Filiz ÖZDEMİR’ in kaleminden..

ANA TANRIÇA İNANCI

Tarih öncesinin en gerilerinden tek Tanrılı dinlerin ortaya çıktığı dönemlere kadar uzanan, hatta bu dinlerde de izleri görülebilen Ana Tanrıça inancını, Anadolu’nun kendi tarih akışı içinde yansıyan kişiliğinde izlemek gerekir. Anadolu’nun en eski Tanrı tasarımlarından olan Ana Tanrıça yaratma eyleminin özü, insanlar için bereket ve çoğalmanın simgesi olarak karşımıza çıkar. Toprakların yüceltilmesi, bereketin ve vericiliğin simgesi haline getirilen Ana Tanrıça düşüncesinin ilk ortaya çıkışının ilksel kültürlerdeki anason zincirinin bulunduğu kadın egemen çağlara rastladığı savlanır.

İşte ünlü Bereket Tanrıçaları, Toprak Ana simgeleri, bu çağların ‘Büyük Ana’sıdır. Gerçeği mitler aracılığı ile kavrayan ilksel insanın inanışına göre Ana Tanrıça tüm doğayı kapsar. O, insanın dünyayla girdiği tüm ilişkileri düzenleyen bir ilkedir. İlksel insan günlük yaşamda doğanın canlıları var etme ve yok etme biçimindeki döngüsel hareketini, kadının yaşam verme gücü ile olduğu gibi ölüm ile de ilişkilendirilmiştir. Dünyasal kadının kutsal oluşumu olan Ana Tanrıça yaşam ve ölüm arasındaki çelişik görünen öğeleri kendisinde toplayan bir ilkedir. Günlük yaşamda din dışı alanda kadının çocuk doğurması, toprak tarafından gerçekleştirilmiş olan bu ilk eylemin bir tekrarıdır.

Ana Tanrıça mitoslarında egemen olan döngüsel Tanrı anlayışı tüm insana ilişkin eylemlerin ilk nedeni ve kökenidir ve ilerleyen süreçte, o ilk kökenden zaman bakımından ne kadar uzaklaşılırsa uzaklaşılsın, kutsal eylem biçimleri bereket adına sürekli tekrar edilmelidir.

Ana tanrıça kısaca şöyle anlatılır; “Bir zamanlar gökler, denizler ve kayalar birbirinden ayırt edilemeyecek halde imişler. Fakat birdenbire ortada bir musiki örmüş, gökler ve denizler yine bir kâinat teşkil etmişler, beraber birbirinden ayrılmışlar. O esrarengiz musiki, Ürinom’un (yani Kybele’nin) doğduğunu ilan ediyormuş. Onun sembolü de ay imiş.”

İnanç varlığı olarak dişilerin kutsallaştırılmasına yol açan bu durumda doğum olayının nedenini bilemeyen Eski Çağ insanının gözünde, bu eyleme (doğurma işine) doğaüstü gizli güçlerin katıldığına inanmakta doğaldır. Doğadaki bu yaratıcı, doğurucu güçlerin, özellikle insanların üreme organları üzerinde yoğunlaştığı, ya da yoğunlaşmasını sağlayan inançların yeşerdiği çağlardır, bu zamanlar.

Çağlar boyu egemen olan Ana Tanrıça’nın anlamsal boyutunun yanı sıra bir de imgesel boyutu vardır. İşte bu boyut Anadolu’daki Çayönü, Çatalhöyük, Hacılar gibi yerleşim merkezlerinde rastlanan kadın heykelciklerinde somutlaşır. Bu yerleşimlerde ortaya çıkarılan kadın heykelcikleri, Ana Tanrıça’ya daha bu dönemlerde tapıldığına işaret etmektedir. Sümer kültüründen de önceki bir kültür çağını yansıtan bu tarihler, Ana Tanrıça’nın Anadolu’nun yerlisi olduğunu göstermektedir. ‘Anadolu’da toprak ilk onunla sürülmüş, ilk tohum onunla atılmıştı.

Tarih öncesinin aydınlanabilen en gerilerine dek gidildiğinde, Akdeniz çevresinde, kuzey ülkelerinde, Asya içlerindeki tüm kültür ve uygarlıklarda çeşitli isimlerde fakat hep aynı öz ve hep aynı inançta birleşen bir Ana Tanrıça ile karşılaşılır. Kökeninin Anadolu olduğu kesinlik kazanan bu Tanrıçanın varlığı, Hacılar ve Çatalhöyük’te yapılan çalışmalar neticesinde M.Ö. 6500-7000’lere kadar uzanmaktadır. Ana Tanrıça ayakta, oturmuş ya da uzanmış olarak tasvir edilir. Geniş kalçalı, karınlı, iri göğüslü ve daima çıplaktır. Kalça, göğüs ve vurgulanan üreme organı analığı, üremeyi, dişiliği, hayatın sürmesini ve bereketi simgeler. Ana Tanrıça’nın bu özellikleri Kybele’den Artemis’e kadar bütün ana tanrıça imgelerinde vardır.

Ana tanrıça kültüne en eski çağlardan itibaren Anadolu’nun her yöresinde rastlanmaktadır. Her türlü bolluk ve bereketi sağlayan, bitkilerin ve hayvanların üzerinde büyük kuvvete sahip, tarımı koruyan bu tanrıçanın özellikleri doğal koşullara bağlı olarak gelişmiştir. Eski ana tanrıça kavramı, göçler sonucu batı ve güney Anadolu topraklarına yerleşen Yunanlıların tanrıları ile karışmış ve Helen etkisinin artmasıyla Yunan tanrıları ile yer değiştirmiştir. Bunlarda ortak, akraba özellikler zaten mevcuttu, böylelikle Anadolu’nun birçok yerlerinde çeşitli yerli adlar altında eski ana tanrıça kültü devam etmiştir.

Anadolu’da Ana tanrıça ve doğumu, ilk çağdan itibaren beslenip güçlenir ve sanat ürünlerinin biçimlerinde kendini gösterir. Bugünün insanının bile kimi zaman; yaşamını düzenleyen, davranışlarını yönlendiren şey inançlarıdır denilebilir. Yaratıcısının inançları, çevresine bakışı ile biçimlenen “ tapınaklara sunulan toprak uygarlık ürünleri arasında küçücük yontucuklar, heykeller önemli yer tutar. Bunların en eskisi, M.Ö. 6000 yıllarından kaldığı ileri sürülen, Ana Tanrıça yontucuklarından biridir. Ana Tanrıça’nın toprağın doğurucu, insanlara bolluk, geçim olanağı sağlayışı ile bu yontular, yontucuklar arasında özlü bir bağlantının bulunduğu gerçektir. Bu nedenle adak yontucuklarının topraktan yapılması belli bir amaca göredir, gelişigüzel bir davranış değildir”.

Eski Yunan âleminde insanlar, korktukları, sakındıkları, kendilerince izah edemedikleri doğa olaylarını işin kolayına kaçarak birer tanrı ya da tanrıçaya havale etmişler böylece olayları izah güçlüğünün içinden, sıyrılıp çıkmışlardır. Bu tanrılara, tanrıçalara da kendi kafalarında birer insan biçimi vermişler, onları ölümsüz kılmışlar, konuşma, düşünme ve edimlerini insanların yaptıklarıyla büyük benzerlikler gösterecek biçimde şekillendirmişlerdir. İnsan hayalinin yarattığı bu tanrılar, tanrıça ve yarı tanrılar âleminin figüranları, onların edimleri mitolojik anlatımların konusu olmuştur.

Kaynakça

AKURGAL, E., Anadolu Uygarlıkları, İstanbul, 1990.
BACHOFEN, J., Söylence Din ve Anaerkil Çev. N. Şarman, İstanbul, 1997.
IŞIK, F., Doğa Ana Kubaba, (Tanrıçaların Egede Buluşması), İstanbul, 1999.
ÖZEN, Y., “Artemis’in Memelerinin Sırrı”, Belleten LX, s.243-250, Ankara, 1996.