Discobolus, ideal güzelliği yansıtmasının yanı sıra sonsuza kadar genç kalan bir atletin denge, uyum ve mükemmel oranlar fikrinin de vücut bulmuş halidir.

Bu heykel, antik Yunan dünyasının ideal güzellik kavramını yansıtır. Heykel yalnızca elindeki diski fırlatmaya hazırlanan bir adamı tasvir etmez; daha çok, kafa, gövde ve uzuvlar bir dizi birbirine zıt kuvvet halinde sıralanmıştır. Heykelin duruşu, denge, uyum, simetri ve oran gibi önemli idealleri simgeler.

Myron, yaklaşık M.Ö. 450-440 tarihlerinde bronzdan yaptığı disk atmaya hazırlanan çıplak atlet heykeli kaybolunca Romalılar hayran oldukları bu heykelin mermer bir kopyasını yaptılar. Heykelin kompozisyonu hangi açıdan bakılırsa bakılsın dar bir düzlemi kaplar. Tasarımı simetri, harmoni, denge ve ritm gibi çağdaş Yunan fikirlerini yansıtır. Kafa, gövde ve uzuvlar bir dizi birbirine zıt kuvvet halinde sıralanmıştır.

Gerilen unsurlar gevşek unsurlarla tezat bir görüntü oluşturur; diski tutan kol arkaya doğru uzanırken, diğer kol önde boşta sallanır; gövde seyirciye dönükken, bacaklar profilden görülür; bacaklardan biri ağırlığı taşırken, diğerine ağırlık binmemiştir; sağ ayağın parmakları yukarı doğru kıvrılırken, diğerinde alta doğru dönmüştür.

Antik dönemin en bilinen simgelerinden “Disk Atan Atlet”  heykeli 1791 yılında, İmparator Hadrian’ın  İtalya, Tivoli’deki villasında bulunmuş ve İngiliz koleksiyoner Charles Townley tarafından satın alınmıştır. Bir süre koleksiyonerin Londra’daki ev-müzesinde sergilenmiş sonrasında The British Museum koleksiyonları arasındaki yerini almıştır.

Bulunduğu zaman kafası eksik olan heykele yine antik fakat gövdeye ait olmayan bir kafa yerleştirilmiştir. Bu kafa, tartışmaya yol açacak şekilde, arkaya değil de öne doğru bakmaktadır. Oysaki orijinalinde heykelin geriye, diski tutan ele dönmüş bir şekilde bakıyor olması kuvvetle muhtemeldir.

Heykel yalnızca elindeki diski fırlatmaya hazırlanan bir adamı  tasvir etmez; daha çok, kafa, gövde ve uzuvlar bir dizi birbirine zıt kuvvet halinde sıralanmıştır. Heykelin duruşu, denge, uyum, simetri ve oran gibi Yunan dünyasında sadece heykeller için değil yaşayan insanlar için de önemli kabul edilen idealleri simgeler.

Bilun ŞEN (parkeoloji.com)

Denizli’deki Laodikeia Antik Kenti’nde süren kazı çalışmalarında Roma İmparatoru Augustus’un heykelinin başı bulundu. Laodikeia Kazı Heyeti Başkanı Prof. Dr. Celal ŞİMŞEK, Roma’nın en büyük ve en güçlü imparatoru Augustus’un heykel başının, şimdiye kadar bulunan ve çeşitli müzelerde sergilenen imparator Augustus başları arasında en iyisi ve değerlisi olduğunu söyledi.

Pamukkale Üniversitesi Fen- Edebiyat Fakültesi Arkeoloji Bölümü tarafından 7 yıldır kazı ve restorasyon çalışması sürdürülen Laodikeia Antik Kenti’nde, Augustus’un (imp.y. M.Ö. 27- M.S. 14), heykel başı bulundu. Prof. Dr. Celal ŞİMŞEK başkanlığında, 6 ayrı bölgede kazı ve restorasyon çalışmalarını sürdüren 250 kişi, Augustus heykelinin gövdesini aramaya başladı.

Laodikeia Kazı Heyeti Başkanı Prof. Dr. Celal ŞİMŞEK, Roma’nın en önemli imparatorlarından Augustus’un heykel başının kazı çalışmaları süren tuvalet yapısı içinde bulunduğunu söyleyerek, “İmparator Augustus, Roma Cumhuriyet Dönemi’ni sona erdiren ve imparatorluğu başlatan ilk Roma imparatorudur. Augustus imparatorluğu süresince Anadolu’ya çok önem vermiş, bir çok imar faaliyeti yapmıştır. Roma’nın gelmiş geçmiş en güçlü tanrı imparatorudur. Laodikeia’da ele geçen imparator Augustus heykeline ait baş, işçilik yönünden en kaliteli olanıdır. Bu da Laodikeia’nın sanatta, kültürde, zenginlikte ne kadar ileriye gittiğini gösteren güzel bir örnektir. Bizim bulduğumuz İmparator Augustus başı, şimdiye kadar dünya müzelerinde sergilenen Augustus başları arasında en iyi olanı” dedi.

Haberle ilgili videoyu buradan izleyebilirsiniz.

Kaynak

Kaynak

Laodikeia’da Augustus’un heykel başının bulunduğu anı gözlerimi kapayıp, hissedebiliyorum. Derin bir sessizlikle birlikte gülen, parlayan gözler; profesöründen işçisine kadar..

Kaynak: Cumhuriyet Gazetesi

Nil Deltası’ndaki Tell Basta adlı yerleşmedeki kazılar sırasında II.Ramses’e ait 76 cm. yüksekliğinde, kırmızı granitten yapılmış heykel başı açığa çıkarıldı. Buluntuyu ortaya çıkaran arkeologlar, heykelin geriye kalan kısmını ve Ramses’in inşa ettirdiği tapınağı ortaya çıkarmak için alandaki kazı çalışmalarına devam ediyorlar. Zahi Hawass bulunan heykelin burnunun kırık ve kralın çenesine yerleştirilen taklit sakalın kayıp olduğunu belirtti.

Ramses’in, Mısır’ı M.Ö. 1279′dan M.Ö. 1213′e dek yönettiği tahmin ediliyor. II. Ramses, aralarında ünlü Abu Simbel Tapınağı’nın da bulunduğu birçok saray ve tapınak inşa ettirmişti.

Kaynak: http://www.dailystar.com.lb

Freud, kendi bilinçdışında, resmi bilincin dışındaki bölgede yeni bir ülke, yeni bir kıta, anakara keşfettiğini ve bu yüzden de psikolojinin bir tür Kristof Kolomb’u olduğunu düşünmüştür. Ayrıca içinde öteden beri kımıldamakta olan, çocukluk yaşlarında  babasından duyduğu, babasına hakaret edildiği anısı vardır. 12 yaşlarında birlikte gezerlerken, babası eski bir anısını anlatır; yolda bir Hıristiyan’la karşılaştığını, Hıristiyan’ın kendisinin kafasındaki şapkayı alıp çamura attığını ve onun da sessizce yerden o şapkayı alıp, tekrar giyip gittiğini anlatmıştır. Freud’un kafasında o günden bu güne kahramanlara özgü, bir yanıt alamadığı ve Roma’yı kuşatan Hıristiyanlardan bunun öcünü alacak Hanibal gibi, Roma’yı kuşatmak düşüncesi vardır.

Bu düşünce, ‘Düş Yorumu’ adlı eserinden sonra bir kez daha, çok bariz bir şekilde ortaya çıkar. Şöyle ki, o zamana kadar Freud’un kafasındaki gizemli kent Roma’dır. Tıpkı Hanibal gibi, Roma’nın kuzeyindeki bir köyde, Hanibal’in konakladığı köyde kalır, Roma’ya gitmez, gidemez. Ne zaman ki Düş Yorumu yayınlanır, hiç olmazsa bilim çevrelerinde gereken ilgiyi görür, o zaman Freud yeni bir Roma gezisine çıkar ve bu kez Roma’ya gider. Yani bir anlamda kitabıyla Roma’yı keşfetmiştir ya da Roma’nın yıkılmasına neden olacak birtakım şeyleri, kültür bazında ortaya koymuştur. Artık Katolik Kilisesi eski Katolik Kilisesi olmayacaktır onun kanısına göre. Çünkü insanın, insanların psikolojilerini değiştirmeye başlamıştır Freud..

Düş Yorumu’nu yazarken, Freud’un masasının üstünde, bir tarafında, Roma kentinin topografik haritaları vardır. Ortada küçük not defteri, öbür tarafta da Truva’nın arkeolojik kazılarını gösteren haritalar vardır. Freud psişenin katmanlarına inmek için bir yandan Schliemann’ın getirdiği Truva (Troya, Troia) kazılarının notlarını okurken, öbür taraftan da Roma’nın kazılarına bakmaktadır. Yani Truva’daki bulgulardan esinlenerek Roma’yı katman katman kazmakta, en dipteki Roma Dörtgeni’ne kadar inmektedir, “Ben bu Katolik Kilisesi’nin dibini oyacağım” demektedir sanki. Roma aslında Freud’un arkeolojik gezilerinin de başlangıcı oldu. Zaten Roma gezisi ya da genel olarak geziler Freud’un puro dışında ikinci büyük tutkusudur. En zamansız anlarda bile yeni bir şeyler görmek, yeni ülkeler tanımak gibi bir aşkı vardı. Bilebildiğimiz kadarıyla geziye çıkarken her zaman yanında birinin olmasını özellikle ister. Bu geziler genelde eşi Martha’nın kız kardeşi Minna eşliğinde olmuştur. Freud, Roma’da kaldığı hemen hemen her gün San Pietro in Vincoli kilisesinde bulunan Michelangelo’nun ünlü Musa heykelini ziyaret etmiş, onun önünde saatlerce kalmış, adeta Musa ile konuşmuştur. Sonra bu konuşma ilerde Freud’un tarihsel romanının yazılmasının başlangıcını oluşturmuştur.Freud’un bir de Akropol seyahati var Yunanistan’a. Akropol’e gittiği zaman Freud birdenbire kendisini gerçek bir psikoz içinde duyumsamıştır. Tam olarak ‘gerçeklerle ilginin koptuğu’ bir durum yaşamıştır ve kendisinin kim olduğunu, kimliğini, ne yaptığını, ne iş yaptığını hepsini birden yitirdiği, yabancılaşma sendromu adını verdiği bir ruhsal durumla karşılaşmıştır.  

Freud, bilinçdışını, bilinçaltını, ön bilinci -bir zamanlar kendi kullandığı tabirlerle- bilinci hem kendisine, hem okurlarına daha iyi anlatabilmek için ilk önce teleskop benzetmesini kullanmıştır. İç içe girdiği zaman tek bir parça olan, açıldığı zaman en az üç parçanın bir araya gelmesiyle uzun bir dürbün haline gelen teleskopa benzetmiştir bilinç yapılanmasını. Ancak, bu çok fazla sürmemiş, arkeolojinin etkisi, arkeolojiye olan tutkusu ve arkeolojik bulguları biriktirme düşkünlüğü, onun psikolojiyi açıklamada arkeoloji benzetmesini kullanmakta karar kılmasına yol açmıştır. Çocukluk yaşantılarının, ergin insanın güncel yaşamını açıklamada çok önemli bulgular olduğu saptandıktan sonra, yaşanan güncel hayatın psikopatolojisini anlamada da geçmiş yaşantıların, geçmiş kültürlerin, arkeolojik bulguların önemi gittikçe belirginleşmiştir ve arkeolojiyle psikoloji arasında, sonradan Freud’un sürekli altını çizeceği psiko-arkeoloji bağlantısı ortaya çıkmıştır. Tam da Freud bunlarla uğraşırken Girit ve Truva bulgularının yayınlanması, Mısır’daki yeni bulgular, Roma’daki, Pompei’deki yeni bulgular Freud’un arkeolojiye olan tutkunluğunu artırmıştır.

Pompei ile Freud’un ilişkisi çok özel bir ilişki. Freud kendini iç mekana hapsettiği dönemlerde odasını bir müze haline getirmiştir. Bu müzenin içine kapanır, büyük çoğunluğu orijinal olan, en az birkaç bin arkeolojik kalıntı ile oluşturduğu bu müzede, hastalarında, en temeldeki, bilinçdışındaki belirtileri, bir tür Truva hazinesini keşfedercesine kat kat kazmaya çalışırdı. Bu sırada tam oturduğu koltuğun karşısındaki duvarda bir rölyef vardır. Gradiva Rölyefi olarak, hem psikoloji hem de edebiyat tarihine geçen, sonraları bütün kültür tarihinin vazgeçilmez başyapıtlarından biri olan Gradiva’yı seyretmeye başlar. Nikotine olan tutkunluğuyla Gradiva’ya olan tutkunluğunun neredeyse at başı gittiğini söyler. Bir puro içer, dumanını üfler ve Gradiva’nın yürüyüşünün ardına takılır.

Pompei kadar önemli bir diğer yer de Truva Freud için. Neredeyse Freud’un yaşamında en çok kıskandığı insanlardan biri Schliemann olmuştur. O’nun bulguları, onun çağ açıcı kazıları Freud’u inanılmaz etkilemiştir. Schliemann’ın biyografisi Freud’unkine bir ölçüde benzerlik gösterir. O da çocukluk yaşlarında babasının kendisine verdiği bir Resimli Dünya Tarihi’nden Homeros’un İlyada (İlias) Destanı’nı okur ve orada bir ressamın sanal olarak çizdiği Truva harabelerinin gerçek olup olmadığını babasına sorar. Babası, çizimlerin hayal ürünü olduğunu, bu konuda hiçbir şeyin bilinmediğini söyler. Schliemann, “Bu kadar güzel şeylerin hayal ürünü olması mümkün değil, ben bunları bir gün mutlaka bulacağım” diye şaşırtıcı bir öngörüyle ve ısrarla, henüz çocukluk yaşında, hızla Grekçe öğrenir. Zaten dil öğrenme konusunda tam bir yetenektir. Grekçe’yle, Rusça’yla, Latince’yle, Almanca’yla ve bir miktar Türkçe’yle Homeros’u ezbere okuyacak kadar bilir.

Schliemann 46-48 yaşlarında “Şimdiye kadar para kazanmak için çalıştım, bundan sonra düşlerimi gerçekleştirmek için çalışacağım” diyerek, bütün işlerini bırakıp Korfu Adası’na gelir ve Homeros’un destanlarından iz sürmeye başlar.

Burada Odysseus’un izini sürmeye başlar ve Homeros’un kendisini yanıltmadığını görür. Homeros şaşırtıcı ölçülerde doğru noktaları vermiştir destanlarında. Oradan Çanakkale’ye geçer. Schliemann geldiği zaman, bugünkü Truva harabelerinin bulunduğu yerde arkeologlar kazı yapmaktadırlar. Schliemann arkeolog değildir, sadece çılgın bir Homeros hayranıdır ve güvenir ona. “Homer yalan söylemez ve Homer insanı aldatmaz” diye yazar.

İngilizlerin çeşitli yerlerde yapmakta olduğu kazıların yanlış bölgelerde olduğunu düşünür. Burada ona çıkış noktası da Homeros’tur yine. Homeros, Akhilleus (Achilles, Achilleus, Akhilles, Aşil) ile Hektor’un ünlü savaşlarını anlatırken, Hektor’un arkasında bulunan dağların ya da bugün Kara Menderes adıyla anılan nehirlerin, destan kahramanlarının sağında mı, solunda mı olduğunu, inanılmaz bir doğrulukla anlatır. Schliemann buraları gezer ve Truva’nın bulunması gereken yeri gösterir ve orada bugün, “Schliemann yarığı” diye adlandırılan, arkeoloji bilimi bakımından hatalı bulunan bir kazı yapar. Bazı şansların da iyi gitmesiyle gerçekten Priamos’un hazinesi dediği, hazineyi bulur ki Freud bu buluntuları ayrıntılarıyla ezberlemiştir ve kendisini sürekli olarak Schliemann’a benzetir. “Ben de psikolojinin Schliemann’ıyım” der. “Katman katman bilinçdışına ineceğim ve Priamos’un hazinesini bulacağım” diye arkadaşlarına, dostlarına yazdığı mektuplarda belirtir.

Schliemann’ın çocukluk tutkusu, mitolojiye olan tutkusu, Homeros’a olan tutkusu, arkeolojiye olan tutkusunu getirir. Schliemann tutkuları Freud’a yansır. Freud’un da Antik Grek trajedilerine yaklaşmasının ana nedenlerinden biri olur, O’nu Sofokles’e, yani Oidipus Kompleksine yaklaştırır, yani psikanalize yaklaştırır ve bu şekilde devam edip sanatçıların üzerinden tekrar dünya kültürüne yansır.

Son olarak,
Amerikalı bir şair, yazar Hilda Doolittle’ın anıları var Freud’la ilgili olarak: “Ben, bu büyük üstatla konuşmak için muayene odasına girdiğimde, raflarda, masaların üzerinde, kitaplıkların içine doldurulmuş binlerce tarihi kalıntının tanıklığında, neredeyse tarihin gözetiminde yaşam öykümü anlatmaya başladım.”

Kaynak 1, Kaynak 2

Fotoğraf 1, Fotoğraf 2

Yazın gazetelerde garip bir haberle karşılaştım. Kemer’de bulunan bir heykel grubu için halk, “kaldırılsın” diyor.. Fazla teşhirci ve müstehcen diye..

Kısa bir araştırmayla buluyorum konunun tamamını;

“Antalya’da Kemer Belediyesi’nin yaptırdığı ve Çınar Kavşağı’na yerleştirilen kadın ve erkek figürlü heykelin, ‘müstehcen’ olduğu gerekçesiyle kaldırılmasını isteyen eski belediye başkanı imza toplayarak Kemer Kaymakamlığı’na başvurdu. Eski başkan Mehmet Gül, konuyla ilgili yaptığı açıklamada, heykelin, genç kızların ahlakını ve ailelerin huzurunu bozduğunu iddia etti. Gül, yaklaşık 40 kişilik vatandaş grubunun kendisine gelerek şikayetlerini dile getirdiklerini söyledi. Kemer Belediye Başkanı Hasan Şeker ise, konuyla ilgili şunları söyledi: “Sanatçılara saygı gösteririm. Sonuçta bu bir metal. Dünyanın birçok yerinde bu şekilde heykeller var.” Heykeltıraşı Zafer Sarı’nın “Aşk Yağmuru” adlı eseri, Sarı’nın anlatımıyla, erkek eliyle kadını yüceltmeyi, sevgiyle dokunmayı, kadın ve erkeğin birbirini desteklemesini simgeliyor.”

Şimdi yıllar yıllar öncesine dönelim.. Knidos’un meşhur Aphrodite heykeli’ne.. Heykeltraşı Praksiteles. Oldukça cesur bir heykeltıraş. Zamanına büyük bir değişim getirmiş. Ne mi? İlk kez bir Tanrıça’yı çırılçıplak betimlemiş. Tabi tek cesaretli o değil, Knidosluların da bu konuda Praksiteles’ten aşağı kalır yanı yok..

Zamanında her kent kendi yapılarını, tapınaklarını diğerinden daha görkemli yaptırmak için birbirleriyle yarışırdı. Kos kenti, heykeltıraş Praksiteles’den Aphrodite Tapınağı’na konmak üzere bir yontu istemişti. Aynı günlerde Knidoslular da kendisinden bir Aphrodite yontusu talep etti. Praksiteles, Aphrodite’in iki ayrı yontusunu hazırladı. Biri giyinik, diğeri çıplaktı.

Koslular çıplak Aphrodite heykeli karşısında şok oldular ve giyinik olanı seçince, çıplak Aphrodite heykeli Knidoslulara kaldı. Alışılmamış bu çıplak tanrıça heykelini Kosluların tercih etmemesi, Knidosluların şansı olmuştu. Knidos’daki yontu kısa sürede büyük ün kazandı. Halikarnas Balıkçısı’nın tarif ettiği gibi çıplak Knidos Aphrodite’i, bu yerin üzerinde parlayan ay gibi, Knidos’un yalnızca bir heykeli değil, ruhu olmuştu.

Knidos Aphrodite’inin yapımı M.Ö. 4. yy.ın ortalarına tarihleniyor. O dönemlerde Knidoslular büyük bir refah içindeydi. Fakat M.Ö. 3. yy.ın sonlarına doğru bütçeleri sarsıldı ve birçok ulusa borçlandılar. İşte, bu zor günlerde zengin Bithynia Kralı Nikomedes bütün borçlarını kapatma karşılığında Praksiteles’in çıplak Aphrodite’ini vermelerini istedi. Knidoslular tarihlerinin bu en sıkıntılı dönemlerinde bile tüm zorluklara katlandı, ancak kentlerinin en ünlü heykelini elden çıkarmadı..

İki esere şöyle bir bakalım şimdi? İnanın Antik Çağ’da yapılmış, bugünün zihniyetiyle ‘müstehcen’ olarak adlandırılan eserden kat be kat ‘müstehcen’i var sanatın her alanında.. Derslerde slayt karşımıza çıktığında ne güldük, ne utandık ne de ayıpladık.. Orada sanat var.. Başka açıdan bakarak sanatı göz ardı etmenin ne alemi var? Ta o zamanda böyle bir ilk yaşayan insanoğlu, kendi kendini aşabilmiş.. Şimdi, sanat ayıplanırsa gelecek nesillere ne bırakırız sanat adına? Söylenecek o kadar çok şey var ama tüm kelimeler yetersiz..

Not: Praksiteles ve eserlerinden (dolayısıyla Knidoslu Aphrodite yontusundan) en yakın zamanda kapsamlı olarak bahsedeceğim. Bu sadece bir karşılaştırmaydı. Bu karşılaştırmayı okurken, sizden ricam konuyu karşılaştırın, heykelleri değil..

‘Aşk Yağmuru’ adlı eserle ilgili haber buradan alınmıştır.

Önce bu sıcacık antik kentin web adresini verip, Ntv’den alıntıladığım habere geçiyorum..

Denizli’deki Laodikeia antik kenti kazılarında önemli kalıntılara ulaşıldı. Kazılarda M.S. 2.yy’a ait imparatoriçe heykeli bulundu. Heykelin antik kentin tarihiyle ilgili önemli bilgiler içerdiği belirtiliyor.

Eskihisar Köyü yakınlarındaki Laodikeia antik kentinde 5 yıl önce başlatılan kazı çalışmaları sürüyor. Pamukkale Üniversitesi’nin yürüttüğü kazı çalışmalarında M. S. 2. yy.a ait olduğu belirlenen bir imparatoriçe heykeli bulundu.

Konuyla ilgili bilgi veren Pamukkale Üniversitesi araştırma görevlisi Ayşem Tarhan, çok verimli bir kazı dönemi geçirdiklerini, imparatoriçe yontusunun baş kısmını da bu dönemde çıkaracaklarını söyledi.

Antik kentteki kazı çalışmaları, merkezi hamam bölümünde sürüyor. Kazı çalışmalarını Pamukkale Üniversitesi’nin yanı sıra TÜBİTAK ve Denizli Belediyesi de destekliyor.

Çalışmaların bu yılki bölümüne Denizli İl Özel İdaresi 250 bin YTL, Kültür ve Turizm Bakanlığı da 110 bin YTL ödenek sağladı..

Geçtiğimiz gün Burdur’un Ağlasun ilçesi’ndeki Sagalassos Antik Kenti’nde bir dönem imparatorluk yapmış Roma İmparatoru Hadrian’ın yaklaşık 5 metrelik heykelinin bazı parçaları bulundu.. Bulunan parçalar (baş, bacak, ayak) düzgün ve çok önemli, titiz bir işçilik sunuyor, gözler önüne.. Antik hamam bölümünde yerin 5 metre altında bulunan heykel, uzmanlara göre 117-138 yılları arasında imparatorluk yapan Hadrian’ın saltanatının ilk yıllarında yapılmış olmalı..

Ntv’de gördüm bu haberi bugün.. Kazı başkan vekiline bağlanıldı telefonla.. Heykelin bu kadar güzel, kusursuz ve iyi bir malzemeden yapılmasını, halkın imparatoruna olan sevgisine bağladı.. Bunun üzerine ‘çok doğru’ demem elbette boş.. Bölgenin ekonomik durumunu da ucundan kıyısından öğrenmiş oluyoruz ayrıca..

Fotoğraflar, milliyet.com.tr ve aydinses.com’dan alınmış olup, tarafımca düzenlenmiştir.

Attika-Boiotia sınırındaki Eleutherai’da doğmuştur. Erken Klasik Dönem boyunca ve belki sonrasında çalışmıştır. Hocası Ageladas’tır. Antik yazarlarca, Myron duyguları ifade etmemesine rağmen heykeltıraşlıkta gerçekçiliğin öncüsü sayılmıştır.

Myron, kendi zamanına hareket getiren bir sanatçıdır. Yontularda ruh hali ile yaptığı işi birleştirmiştir. Figürleri yapacağı işe yoğunlaşmış olarak göstermiştir. Eserlerinde tam bir anı ve anın çıkışını verir. Yontularında hareket, gerginlik, ruh halinin yansımasını vermiştir. Daha çok eğri hatlarla ilgili betimlemeler kullanmıştır. Çağdaşı olan sanatçılardan çok ileri gitmiştir.

En tanınmış yapıtı, Atina Akropolisi’ndeki bronz bir inek heykelidir. Şüphesiz bazı açılardan ilkel betimlemeler yapan Myron, ayak uçlarında koşan, kasları gerilmiş koşucu Ladas gibi betimlemelerinin doğrulukları, enerjileri ve farklı duruşları ile saygınlık kazanmıştır.

Myron, atlet yontularını çok seviyor. Heykele hareket getiren insan olarak bilinir. Ünlü “disk atan atlet” (Diskobol) yontusunda, birbirine zıt hareketler arasında belli bir durgunluğu sağlayabilmiştir.Yapıtları arasında, başka hayvan heykelleri ve Samos için yaptığı, Athena, Herakles ve Zeus’tan oluşan bir grup da vardır.

Diskobol (Discobolos)

“…disk atmaya hazırlanan birinin pozisyonunda eğilmiş, diski tutan eline doğru dönmüş ve bir dizini doğrulup atmak üzere hafifçe bükmüş.” (Lukianos)

Yontuda sağ ayaktan yukarı giden gücün sağ kola kadar gitmesi verilmiş. Sol kol dengeyi sağlıyor. Elindeki disk artık elinden çıkıyor gibi. Tam bir an ve anın çıkışı var. Myron, ruh hali ile fiziksel hali bir arada uyumlu bir şekilde vermiş. Yontunun yüzünde diski en ileri atacak gibi bakan, güvenli bir duruş var. Boyun kasları çok iyi verilmiş. Dudakları etli. İlk kez Myron’un denediği dönüş hali, çok iyi bir şekilde verilmiş.

Vücut ağırlığının iki ayağa eşit olarak dağıtılması yerine ağırlık bir bacağa bindirilmiş ve böylece vücut eğri bir hat çizerek daha gerçekçi bir görünüm kazanmıştır. Böylece heykel eğri hatlarla, kol ve ayaklarının duruşuyla güzel bir denge örneği olmuştur. M.Ö. 460–450 civarına tarihlenir. Yontuda kontropost duruş hakim. Saç yüzeysel işlenmiş bir şapka gibidir.

Bir çok kopyası yapılan Diskobol’ün, Roma’da (Esquiline) bulunan kopyası, doğru başa sahip tek kopyadır.

Athena – Marsyas Grubu

Daha önce mithosundan bahsettiğimiz gibi Marsyas, Athena’nın attığı flütü bulur. Bu yontu grubunda da bu mithos aktarılmış. Burada Marsyas’ın, Athena’nın attığı flütünü alacakken Tanrıça’nın bakışı ile engellenmesi  verilmiş. Marsyas’ın yasağa rağmen iç dürtülerinin ağır basmasının, tam o anın verilişini görüyoruz yontu grubunda. Yontu grubu, M.Ö. 450’ye tarihlenir.

Athena, belden kemerlenmiş peplos giymiş. Göğüs üzerinde görülen V şeklinde kıvrımlar ilk kez verilmiş. Peplos sanki üzerine geçirilmiş bir çuval gibi. Dizinin kıvrılması, peplos altından gösterilmiş. Dönem özelliği olarak, vücut ağırlığının iki ayağa eşit olarak dağıtılması yerine ağırlık bir bacağa bindirilmiş ve böylece vücut düz bir hat yerine eğri bir hat çizerek daha gerçekçi bir görünüm kazanmıştır. Başı hafif sola ve aşağı doğru bakıyor. Athena burada Tanrıça’dan çok genç kız gibi betimlenmiş. Dolgun bir yüzü, etli dudakları var; top çeneli olarak gösterilmiş. Saçları dalgalı olarak miğferin altından gösterilmiş.

Marsyas’ta gövde geriye doğru yatırılmış. Athena’nın bakışlarından etkilenmesini Myron bu şekilde göstermiş. Sağ ayağı parmak ucunda ve önde; sol ayağı ise geride. Athena’nın bakışlarıyla sol ayağını ve vücudunu geri çekmiş çekmesine ama alma duygusuyla da sağ ayağı halen önde. Çıplak olarak betimlenmiş ve saçı sakalı dağınık olarak gösterilmiş. Yüzünde tedirginlik var. Korku, irkilme, alma duygusu bir arada gösterilmiş.

Bu grubun Athena’sının kopyası, Frankfurt’ta; Marsyas’ın kopyası ise, Roma’da sergileniyor. Diskobol’ün olduğu gibi bu grubun da çok fazla kopyası var.

Ayrıca bu grup, oinochoe, kabartma kaplar ve sikkeler üzerinde betimlenmiş. M.Ö. 440 civarına tarihlenen kırmızı figürlü bir oinochoe üzerindeki betimlemede Athena Marsyas’ı eliyle engelliyor gibi gösterilmiş.