Bir tuhaf oldu seçtiklerimiz geçtiklerinde koltuklarına. Bir zamanlar omzumuz varken, şimdi dosyalar sıkıştırıyorlar koltuk altlarına ve üzerinde yüzmek istiyorlar koltuklarıyla, oynamak istiyorlar medeniyetimizin başyapıtlarıyla.

Bir kalp bir taşa nasıl bu kadar yakınlaşır, bir yakınlaşma yıkılmakta olan geçmişimize nasıl bu denli ağır ve adice duygular taşır. Şaşırdıklarının farkında olup aşırdıklarıyla övünen ve “sabrın taş işçilerine” ihanet eden bu kalpsizleri durduramayan kimliğimiz, çok yakında hesap soracak bizden. Ellerimiz ki yine başlarımızın arasındayken.

Bugün ne yazık ki barajlar altında kalsın diye antik kentlerimiz hummalı çalışmalar yapılıyor kapalı kapılar ardında. Ardına kadar kapalı olsa ne fayda, ellerini ceplerine sokamıyorlar, fazlasıyla doldurdular galiba. Barajlar kurulurken öykümüzü yazdığımız hatıralara, garajlar fark ediliyor içi baraj imzası dolu son model arabalarla. Ve sular üstünden geçiyor kapatmak için anılarımızı fotoğraf ve kitap dolusu külliyatlara. İstemiyorlar ayakta kalsın ve dokunalım kendimize birazcık daha. İstemiyorlar apartman dairelerinde oturma samimiyetini yoksa villasız bir araba nasıl anlam katabilir zengin sofrasına..!

Bugün ne yazık ki bir kez daha anlıyorum..!

Türkiye denilen bu kırmızı kuşaklı bakire; o kadar alımlı, o kadar el değmemiş ki, bu zamana kadar yediği içtiği ayrı gitmeyen insanoğlu bunu anladı ve bu oyuncak üzerinde köşe kapmaca oynamaya başladı. Her köşe bir kapmaca için müsaitti; her kapmacanın değeri o köşede ne kadar para izi olduğuyla ilintiliydi. Yaralanmaları göze almayacak körler bestelemeye başladı şarkımızı. Talan ederek binlerce yıldır aynı ürünü veren bahçelerimizi tüm dünyaya göstermeye başladılar farkımızı.

Bugün ne yazık ki bir kez daha ağlıyorum..!

Antik dertlerimiz olarak değişecek antik kentlerimizin adı. Tadı damağımızda kalacak kavuşmuşken ışığına Allianoi’nin. “Hadi bakmaya gidelim” diyemeyeceğiz Helen kokulu ve arkeolog nezaketi dokunmuş kadının saçındaki geçmişimize. Ellerinde oltalar göreceğiz adamların, balıklar yensin diye kırmızı şarabın yanında keyif niyetine. Oysa ölümsüz olacaktı hayat! Eğer dokunmasaydınız meze yaptığınız emeklerimize…

Bugün ne yazık ki bir kez daha yanılıyorum..!

Sadece bulmacalarda kalacağına inanmıyordum “mozaik” kelimesinin. Önümde koskoca Zeugma. Ve arkamda çözmeyi sonralara bıraktığım mozaik bulmaca. Çünkü daha haz veriyor kaybolmak, çözmek için benliğimi tarihin kollarında. Çünkü daha iyi anlıyorum “Ölü İskender”i… Konuşma imkânı olsa, bu topraklara adım atmazdı bir daha. Hem, onu sular altına gömenler teğet geçsin diye bu coğrafyayı, tahsis ederlerdi altına uçağını… Paralarıyla…

Bugün ne yazık ki bir kez daha yalvarıyorum..!

İnsanın, sahibi olduğu bir şeyi çalmasınlar diye yalvarması ne saçma. Nasıl bir açmaz içindeyiz ki kaçınılmaz oluyor yerine bir daha getiremeyeceğimiz Hasankeyf denilen büyük hatırayı gömerek sonsuzluğa. Elimize ne geçiyor elimizdekini bile bile kaybederek ve alışma duygusunu yaratarak O’nsuzluğa. Herkes dayanabilir ki dayanmıştır insanlık tarihinden beri susuzluğa. Ama Hasankeyf dayanamaz bu ihanete asla…

İstiyorum ki,

Allianoi pusular altında kalmasın, bu sular altında kalmasın Hasankeyf keyfe keder zihinlerin isteklerine göre. Usul usul su almasın gemisi Zeugma’nın. En iyisi dönsün tüm kaptanlar evine, nasıl olsa bulurlar üç tarafı denizlerle çevrili ülkemde kendilerine göre bir bahane. Biz bin yıllardır elimizde var olanla yeşerdik, ne şerdik ne de şerefsiz yıkacak kadar kendi ellerimizle mirasımızı. Biz içimizde yaşayıp sızımızı, arızamızı gözyaşlarımızla çözüp hallettik. Biz sulayarak aynı gözyaşlarıyla bu toprakları, kimseler koparmasın diye dört tarafa kök saldık. Kaybetmek istemiyoruz miras davamızı. Ne olur sökmeyin bizi dibimizden, dökmeyin barajlarınızı evlerimizin üzerine.
Bizi öldürmeyin..!

Bugün ne yazık ki bir kez daha utanıyorum..!
Doğru olan yazdıklarımın hiçbir okumada merhem değeri kazanmayacağına…

ÜMİT KEMAL PARLAK

(ÜKP)

1. Fotoğraf; Niko Guido

Niko Guido ile ilgili Parkeoloji’de önceden yer alan yazı.

2. Fotoğraf, Hasankeyf.

3. Fotoğraf, Allianoi simgesi Nymphe heykeli.

4. Fotoğraf, Zeugma’nın ünlü mozaiği, Menad.

Uzun bir aradan sonra, daha fazla vakit ayıracağıma söz vererek Parkeoloji’de ilgi alanımızla alakalı ama bize çok uzak bir ülkeden haberler veren bir blog paylaşmak istiyorum; Çin Macerası. Çince öğrenmek için Shanghai’a giden Gülhan GÜLEZ, Çinlilerle ilgili gözlemlerini paylaşıyor bizimle.

Parkeoloji kapsamında daha çok Gezi sekmesi ilgimi çekti.

İlginç bi’kaç haber;

Çin Hükümdarlarının ölümsüz ordusu: Terra Cotta Askerler

Tibet’in Ölü Uğurlama Seremonisi

Gülhan’a ayrıca bir ricada bulunmak isterim; Çin’in tarihi ile ilgili bilgiler de paylaşırsa bizimle çok sevinirim.

Fas Arkeoloji Enstitüsü yetkilisi Abdülcelil Buziger, doğudaki Taforalt Güvercin Mağarasında süs olarak hazırlandığı anlaşılan 20 adet deniz kabuğu bulunduğunu bildirdi.

Aynı mağarada, geçen sene de 14 kabuk ortaya çıkarılmıştı. Bu sene Mart ve Nisan aylarında yapılan kazılarda da, “Nassarius gibbosulus” adlı yumuşakçanın takı olarak kullanılmak üzere özel olarak delinmiş kabukları bulundu.

Kaynak

Florida Atlantik Üniversitesinden antropolog Robert McCarthy, bu insanların nasıl ses çıkardığını bulmak için ses yollarını yeniden yapılandırdı. Bu çalışmanın sonunda, ilk insanların konuştuğu, ancak bizden farklı ses çıkarttıkları saptandı. Bilim adamları, özellikle bu insanların, modern insanların birbirlerini daha rahat anlamalarına imkan sağlayan sesli harfleri kullanmadığını keşfetti. Buna örnek olarak da ilk insanların, dinleyicinin bir kelimedeki ses vurgusunu ayırt etmesine yardımcı olacak “e” gibi sesli harflerden yoksun oldukları gösterildi.

Fransa’dan bulduğu fosillerle bu çalışmasını yapan McCarthy’nin, şimdi “tam bir ilk insan cümlesi” canlandırmayı hedeflediği belirtildi.

Kaynak

Tasarı ile İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti kapsamında yapılacak harcamalara kaynak sağlamak amacıyla fon oluşturuluyor. 3 yıl boyunca sürecek uygulamadan, Fona 750 milyon YTL kaynak sağlanması öngörülüyor. Fonda toplanacak gelirlerin öngörülen harcamaları karşılamaması durumunda Maliye Bakanlığının 2008 bütçesinden 250 milyon YTL’ye kadar ödenek aktarılacak.

Kaynak

Geçmiş yaşamı anlamaya ve yeniden kurmaya çalışan arkeolojiye doğru bilgi almasında yardım eden ve önemi giderek artan bir bilim dalı olan arkeometri, genel bir tanım olarak, arkeolojinin, doğa ve fen bilimleriyle bağlantısını kuran bir yöntemdir ve gelişimi de arkeolojiden çok doğa bilimlerinin gelişmesine bağlıdır.

Antik eserlerin nasıl, ne zaman, nerede, kimler tarafından ve ne için yaratıldığını anlayabilmek amacıyla arkeologlar çok çeşitli alanlardan uzman kişilerin yardımını istemektedirler. Birçok yardımcı bilimle birlikte çalışan arkeolojiyi doğa bilimlerine yaklaştıran da arkeometridir. Örneğin arkeologlar kazılarda buldukları organik maddelerin yaşını belirlemek için karbon 14 yöntemiyle tarihleme yaparlar. Bu yöntem doğrudan doğruya arkeologların kendi başlarına yapabileceğinden daha karmaşıktır.

Arkeometrinin işlevi ise, genel olarak, optik (hava fotoğrafı, fotogrametri vb.) ve jeofiziksel (rezistivite, elektrik sondası vb.) yöntemlerle ören yerlerinin saptanması; radyoaktif (karbon 14 vb.) ve radyoaktif olmayan (arkeomanyetizma, dendrokronoloji, palinoloji vb.) yöntemlerle yaş tayini ve mutlak tarihlendirme yapılması; bazı fiziksel yöntemlerle (optik mikroskobi, x-ışını floresansı, kızılötesi soğurma vb.) hammadde saptanması; paleoantropoloji, arkeobotanik, arkeozooloji, toprak analizleri, jeomorfolojik ve jeokronolojik yöntemlerle doğal çevre, biyolojik ortam ve nüfus gibi koşulların belirlenmesi; çeşitli kimyasal ve fiziksel analizlerle restorasyon ve konservasyon yapılmasında yardımcı olunması; matematiksel kümeleme ve serileme yöntemleriyle tipolojik sınıflandırmanın ve teknolojik düzeyin belirlenmesidir.

Önemli not: İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi hocalarından, bilimsel tarihleme yöntemlerinin arkeoloji alanında kullanılmasına öncülük ederek “jeoarkeoloji” ve “arkeometri” alanlarında başlattığı çalışmalarla tanıdığımız büyük hoca Prof. Dr. Ufuk ESİN’i tam bir ay önce kaybettik. Ailesinin, öğrencilerinin ve tüm sevenlerinin başı sağ olsun. Onun çok yönlülüğüne ise aşağıdaki cümlesiyle tanık olalım.

“Ortak kimliğimiz ‘Kültürler Alaşımı’ dır. Türkiye’nin kültürel zenginliğinin sadece bir ‘mozaik’ değil, aynı zamanda ve daha ileri düzeyde bir ‘alaşım’ olduğunu, her türlü sosyal-kültürel ve ulusal gelişme ve kalkınma politikalarımızda, artık ‘temel tarihsel gerçek’ olarak tüm davranışlarımızın odağına yerleştirmeliyiz.”

Kaynak 1, 2

SALTUK, Secda, Arkeoloji Sözlüğü, İstanbul.

Kökeni, Roma Katolik Kilisesi’nin inanışına dayanan bugün, Valentine ismindeki bir din adamının adına ilan edilen bir bayram günü olarak ortaya çıkmıştır. Bu sebeple bazı toplumlarda “Aziz Valentine Günü” (İngilizce: St. Valentine’s Day) olarak bilinir. Valentine kelimesi, Batı medeniyetlerinde ‘hoşlanılan kişi’ veya ‘sevgili’ anlamlarında da kullanılır. (Oxford Dictionary of English 2e, 2003, Oxford University Press, Valentine maddesi)

Aziz Valentin Gününün romantik aşk ile bağlantısı, Orta Çağ’ın sonlarına doğru, o zamanki akımlardan kaynaklanmış ve bugün, zamanla dinsel özelliğini yitirmiştir. 1969 yılında dini takvimden de çıkarılarak dini anlamda kutlanması sona ermiştir.

Milattan sonra ilk yüzyıllardan beri her yıl 14 Şubat’ta kutlanan sevgililer günü’nün başlangıcı ile ilgili o günden günümüze kadar gelmiş çeşitli efsane ve hikayeler var.

Şubat ayı ortasının aşk ile ilişkisi antik çağlara dayanmaktadır. Antik Yunan takvimlerinde, Ocak ayı ortası ile Şubat ayı ortasının arasında kalan zaman Gamelyon ayı olarak adlandırılmıştı ve Zeus ile Hera’nın kutsal evliliğine adanmıştı.Eski Roma’da 14 Şubat günü bütün Roma halkı için önemli bir gündü. Çünkü bu günde Roma’da, tanrı ve tanrıçalarının kraliçesi olan Juno’ya duyulan saygıdan ötürü tatil yapılırdı. Juno ayrıca Roma halkı tarafından kadınlık ve evlilik tanrıçası olarak da biliniyordu.

Antik Roma’da 15 Şubat, bereket tanrısı Lupercus’un onuruna, Lupercalia günü olarak kutlanmaktaydı. Lupercalia gününde, Lupercus’un din adamları tanrıya keçi kurban ederlerdi. Daha sonra kafalarının üstüne koydukları bir parça keçi derisi ile Lupercus’u simgeleyerek, Roma sokaklarında koşturup, karşılaştıkları herkese dokunurlardı. Genç kızlar gönüllü olarak ileri atılır ve bereket tanrısının dokunuşundan paylarını almaya çabalarlardı. İnanışa göre bu dokunuş sayesinde doğurganlıkları kolaylaşacaktı.

İmparator II. Claudius, Roma’yı kendi katı kuralları ile zalimce yöneten bir hükümdardı. Onun için en büyük problem ordusunda savaşacak asker bulamamaktı. Ona göre bu durumun tek sebebi Romalı erkeklerin aşklarını ve ailelerini bırakmak istememeleriydi. İşte bu yüzden Roma’daki tüm nişan ve evlilikleri kaldırdı.

Aziz Valentine de, Claudius’un hükümdarlığı zamanında Roma’da yaşayan bir papazdı. Kendisi gibi papaz olan Aziz Marius ile birlikte Claudius’un yasağına rağmen gizlice çiftleri evlendirmeye devam etti. Ancak imparator bu durumu bir süre sonra öğrendi. Aziz Valentine insanları evlendirmeye devam ettiği için tutuklandı ve yaptıklarının cezası olarak öldürüldü. M.S. 270 yılının 14 Şubat gününde Hıristiyan şehitliğine gömüldü.

1908 tarihli Katolik Ansiklopedisi’ndeki eski şehitler listesinde, 14 Şubat gününe kayıtlı, inancı yüzünden öldürülmüş üç tane Aziz Valentine geçmektedir: Roma’da 3. yüzyıl’ın ikinci yarısında öldürülmüş ve Via Flaminia gömülmüş bir rahip. Yaklaşık olarak aynı dönemde yaşamış, Interamna (modern Terni) piskoposu. O da Via Flaminia’ya gömülmüştür ancak mezarı bahsi geçen rahipten farklıdır. Üçüncü Aziz Valentine ise, Afrika’da hakkında çok az bilgi olan bir kişidir.

Bazı kaynaklara göre; bu özel günün kutlanma sebebi, Hıristiyanlığı seçtiği ve bu inancından vazgeçmediği için öldürülen Romalı Aziz Valentine. 14 Şubat 270 yılında ölen Valentine’nin ölüm günü o günden sonra sevgililer günü olarak kutlanmaya başlanmış. Efsanenin başka bir yönü ise Aziz Valentine’nin İmparator Claudius hükümdarlığı ile aynı dönemde bir tapınakta papaz olarak hizmet vermesi ile ilgili. Claudius Valentine’i emirlerine uymadığı ve kendisine başkaldırdığı için tutuklatıp öldürdü. Bu olaydan 226 yıl sonra 496′da Papa Gelasius Aziz Valentine’i onurlandırmak için Şubat 14′ü Aziz Valentine Günü olarak belirlemiştir. Aslında bunlar elbette ki birer efsane yani mitoloji. Romantik aşk ile Valentine arasındaki bağlantı, tarihi dokümanlarda hiç geçmemektedir.

Günümüzde de yalnızca ticari amaçla kutlamaya zorlanıldığımız (!) 14 Şubat günü, o kadar kesinleşmiş ki kadın ve erkek var oldukça sevgililer günü olarak kutlanılmaya devam edecek gibi.. Olsun varsın devam etsin! Asla şikayetçi değilim

Kaynak1

Kaynak2

İlgili haberlere buradan ve buradan ulaşabilirsiniz.

Freud, kendi bilinçdışında, resmi bilincin dışındaki bölgede yeni bir ülke, yeni bir kıta, anakara keşfettiğini ve bu yüzden de psikolojinin bir tür Kristof Kolomb’u olduğunu düşünmüştür. Ayrıca içinde öteden beri kımıldamakta olan, çocukluk yaşlarında  babasından duyduğu, babasına hakaret edildiği anısı vardır. 12 yaşlarında birlikte gezerlerken, babası eski bir anısını anlatır; yolda bir Hıristiyan’la karşılaştığını, Hıristiyan’ın kendisinin kafasındaki şapkayı alıp çamura attığını ve onun da sessizce yerden o şapkayı alıp, tekrar giyip gittiğini anlatmıştır. Freud’un kafasında o günden bu güne kahramanlara özgü, bir yanıt alamadığı ve Roma’yı kuşatan Hıristiyanlardan bunun öcünü alacak Hanibal gibi, Roma’yı kuşatmak düşüncesi vardır.

Bu düşünce, ‘Düş Yorumu’ adlı eserinden sonra bir kez daha, çok bariz bir şekilde ortaya çıkar. Şöyle ki, o zamana kadar Freud’un kafasındaki gizemli kent Roma’dır. Tıpkı Hanibal gibi, Roma’nın kuzeyindeki bir köyde, Hanibal’in konakladığı köyde kalır, Roma’ya gitmez, gidemez. Ne zaman ki Düş Yorumu yayınlanır, hiç olmazsa bilim çevrelerinde gereken ilgiyi görür, o zaman Freud yeni bir Roma gezisine çıkar ve bu kez Roma’ya gider. Yani bir anlamda kitabıyla Roma’yı keşfetmiştir ya da Roma’nın yıkılmasına neden olacak birtakım şeyleri, kültür bazında ortaya koymuştur. Artık Katolik Kilisesi eski Katolik Kilisesi olmayacaktır onun kanısına göre. Çünkü insanın, insanların psikolojilerini değiştirmeye başlamıştır Freud..

Düş Yorumu’nu yazarken, Freud’un masasının üstünde, bir tarafında, Roma kentinin topografik haritaları vardır. Ortada küçük not defteri, öbür tarafta da Truva’nın arkeolojik kazılarını gösteren haritalar vardır. Freud psişenin katmanlarına inmek için bir yandan Schliemann’ın getirdiği Truva (Troya, Troia) kazılarının notlarını okurken, öbür taraftan da Roma’nın kazılarına bakmaktadır. Yani Truva’daki bulgulardan esinlenerek Roma’yı katman katman kazmakta, en dipteki Roma Dörtgeni’ne kadar inmektedir, “Ben bu Katolik Kilisesi’nin dibini oyacağım” demektedir sanki. Roma aslında Freud’un arkeolojik gezilerinin de başlangıcı oldu. Zaten Roma gezisi ya da genel olarak geziler Freud’un puro dışında ikinci büyük tutkusudur. En zamansız anlarda bile yeni bir şeyler görmek, yeni ülkeler tanımak gibi bir aşkı vardı. Bilebildiğimiz kadarıyla geziye çıkarken her zaman yanında birinin olmasını özellikle ister. Bu geziler genelde eşi Martha’nın kız kardeşi Minna eşliğinde olmuştur. Freud, Roma’da kaldığı hemen hemen her gün San Pietro in Vincoli kilisesinde bulunan Michelangelo’nun ünlü Musa heykelini ziyaret etmiş, onun önünde saatlerce kalmış, adeta Musa ile konuşmuştur. Sonra bu konuşma ilerde Freud’un tarihsel romanının yazılmasının başlangıcını oluşturmuştur.Freud’un bir de Akropol seyahati var Yunanistan’a. Akropol’e gittiği zaman Freud birdenbire kendisini gerçek bir psikoz içinde duyumsamıştır. Tam olarak ‘gerçeklerle ilginin koptuğu’ bir durum yaşamıştır ve kendisinin kim olduğunu, kimliğini, ne yaptığını, ne iş yaptığını hepsini birden yitirdiği, yabancılaşma sendromu adını verdiği bir ruhsal durumla karşılaşmıştır.  

Freud, bilinçdışını, bilinçaltını, ön bilinci -bir zamanlar kendi kullandığı tabirlerle- bilinci hem kendisine, hem okurlarına daha iyi anlatabilmek için ilk önce teleskop benzetmesini kullanmıştır. İç içe girdiği zaman tek bir parça olan, açıldığı zaman en az üç parçanın bir araya gelmesiyle uzun bir dürbün haline gelen teleskopa benzetmiştir bilinç yapılanmasını. Ancak, bu çok fazla sürmemiş, arkeolojinin etkisi, arkeolojiye olan tutkusu ve arkeolojik bulguları biriktirme düşkünlüğü, onun psikolojiyi açıklamada arkeoloji benzetmesini kullanmakta karar kılmasına yol açmıştır. Çocukluk yaşantılarının, ergin insanın güncel yaşamını açıklamada çok önemli bulgular olduğu saptandıktan sonra, yaşanan güncel hayatın psikopatolojisini anlamada da geçmiş yaşantıların, geçmiş kültürlerin, arkeolojik bulguların önemi gittikçe belirginleşmiştir ve arkeolojiyle psikoloji arasında, sonradan Freud’un sürekli altını çizeceği psiko-arkeoloji bağlantısı ortaya çıkmıştır. Tam da Freud bunlarla uğraşırken Girit ve Truva bulgularının yayınlanması, Mısır’daki yeni bulgular, Roma’daki, Pompei’deki yeni bulgular Freud’un arkeolojiye olan tutkunluğunu artırmıştır.

Pompei ile Freud’un ilişkisi çok özel bir ilişki. Freud kendini iç mekana hapsettiği dönemlerde odasını bir müze haline getirmiştir. Bu müzenin içine kapanır, büyük çoğunluğu orijinal olan, en az birkaç bin arkeolojik kalıntı ile oluşturduğu bu müzede, hastalarında, en temeldeki, bilinçdışındaki belirtileri, bir tür Truva hazinesini keşfedercesine kat kat kazmaya çalışırdı. Bu sırada tam oturduğu koltuğun karşısındaki duvarda bir rölyef vardır. Gradiva Rölyefi olarak, hem psikoloji hem de edebiyat tarihine geçen, sonraları bütün kültür tarihinin vazgeçilmez başyapıtlarından biri olan Gradiva’yı seyretmeye başlar. Nikotine olan tutkunluğuyla Gradiva’ya olan tutkunluğunun neredeyse at başı gittiğini söyler. Bir puro içer, dumanını üfler ve Gradiva’nın yürüyüşünün ardına takılır.

Pompei kadar önemli bir diğer yer de Truva Freud için. Neredeyse Freud’un yaşamında en çok kıskandığı insanlardan biri Schliemann olmuştur. O’nun bulguları, onun çağ açıcı kazıları Freud’u inanılmaz etkilemiştir. Schliemann’ın biyografisi Freud’unkine bir ölçüde benzerlik gösterir. O da çocukluk yaşlarında babasının kendisine verdiği bir Resimli Dünya Tarihi’nden Homeros’un İlyada (İlias) Destanı’nı okur ve orada bir ressamın sanal olarak çizdiği Truva harabelerinin gerçek olup olmadığını babasına sorar. Babası, çizimlerin hayal ürünü olduğunu, bu konuda hiçbir şeyin bilinmediğini söyler. Schliemann, “Bu kadar güzel şeylerin hayal ürünü olması mümkün değil, ben bunları bir gün mutlaka bulacağım” diye şaşırtıcı bir öngörüyle ve ısrarla, henüz çocukluk yaşında, hızla Grekçe öğrenir. Zaten dil öğrenme konusunda tam bir yetenektir. Grekçe’yle, Rusça’yla, Latince’yle, Almanca’yla ve bir miktar Türkçe’yle Homeros’u ezbere okuyacak kadar bilir.

Schliemann 46-48 yaşlarında “Şimdiye kadar para kazanmak için çalıştım, bundan sonra düşlerimi gerçekleştirmek için çalışacağım” diyerek, bütün işlerini bırakıp Korfu Adası’na gelir ve Homeros’un destanlarından iz sürmeye başlar.

Burada Odysseus’un izini sürmeye başlar ve Homeros’un kendisini yanıltmadığını görür. Homeros şaşırtıcı ölçülerde doğru noktaları vermiştir destanlarında. Oradan Çanakkale’ye geçer. Schliemann geldiği zaman, bugünkü Truva harabelerinin bulunduğu yerde arkeologlar kazı yapmaktadırlar. Schliemann arkeolog değildir, sadece çılgın bir Homeros hayranıdır ve güvenir ona. “Homer yalan söylemez ve Homer insanı aldatmaz” diye yazar.

İngilizlerin çeşitli yerlerde yapmakta olduğu kazıların yanlış bölgelerde olduğunu düşünür. Burada ona çıkış noktası da Homeros’tur yine. Homeros, Akhilleus (Achilles, Achilleus, Akhilles, Aşil) ile Hektor’un ünlü savaşlarını anlatırken, Hektor’un arkasında bulunan dağların ya da bugün Kara Menderes adıyla anılan nehirlerin, destan kahramanlarının sağında mı, solunda mı olduğunu, inanılmaz bir doğrulukla anlatır. Schliemann buraları gezer ve Truva’nın bulunması gereken yeri gösterir ve orada bugün, “Schliemann yarığı” diye adlandırılan, arkeoloji bilimi bakımından hatalı bulunan bir kazı yapar. Bazı şansların da iyi gitmesiyle gerçekten Priamos’un hazinesi dediği, hazineyi bulur ki Freud bu buluntuları ayrıntılarıyla ezberlemiştir ve kendisini sürekli olarak Schliemann’a benzetir. “Ben de psikolojinin Schliemann’ıyım” der. “Katman katman bilinçdışına ineceğim ve Priamos’un hazinesini bulacağım” diye arkadaşlarına, dostlarına yazdığı mektuplarda belirtir.

Schliemann’ın çocukluk tutkusu, mitolojiye olan tutkusu, Homeros’a olan tutkusu, arkeolojiye olan tutkusunu getirir. Schliemann tutkuları Freud’a yansır. Freud’un da Antik Grek trajedilerine yaklaşmasının ana nedenlerinden biri olur, O’nu Sofokles’e, yani Oidipus Kompleksine yaklaştırır, yani psikanalize yaklaştırır ve bu şekilde devam edip sanatçıların üzerinden tekrar dünya kültürüne yansır.

Son olarak,
Amerikalı bir şair, yazar Hilda Doolittle’ın anıları var Freud’la ilgili olarak: “Ben, bu büyük üstatla konuşmak için muayene odasına girdiğimde, raflarda, masaların üzerinde, kitaplıkların içine doldurulmuş binlerce tarihi kalıntının tanıklığında, neredeyse tarihin gözetiminde yaşam öykümü anlatmaya başladım.”

Kaynak 1, Kaynak 2

Fotoğraf 1, Fotoğraf 2

“Hayatım arkeologların arasında geçtiği için, ister istemez arkeoloji ile ilgili bir şeyler yazıp çizen insanları gördükçe heyecanlanıyorum. Bu bazen tıpkı kazıda bir şeyler bulan arkeologların sevincine ya da günlerdir çözmeğe çalıştığım diferansiyel denklemi gecenin köründe ansızın çözebilen bir mühendis olarak benim yaşadığım heyecana benziyor. Hiç bir zaman bir arkeologun duyduğu heyecanı duyamayacağım ama onların gözlerindeki pırıltıyı yaşamayı çok seviyorum.”

Devamı için lütfen tıklayınız!

Çok teşekkürler Kemal.. İnan çok güzel bir yazı olmuş, ellerine, yüreğine sağlık.. Çok mutlu oldum.. Yazında geçen şu bölüme de katılmadan ve dosdoğru yakalamışsın demeden edemeyeceğim! :

“Bin bir türlü olanaksızlıklar içinde çırpınarak süren arkeologluk hayatında herhalde en sevindirici anlar birbirlerinden aldıkları haberler ile mümkün oluyor. Hatta etrafın dedikodusunu yapmak bazen en zevklisi…”

Kemal, tekrar çok çok teşekkürler..