Devam eden sergisini gezmek için iyi bir neden olabilir..

Ressam, arkeolog.. Arkeolojinin öncüsü..

Resimlerinde sık sık, Kandiller, Rahleler, Kuran muhafazaları, Kitaplar, Şamdanlar, Halılar, İşlemeli Örtüler, Silahlar, Ayakkabılar, Hat levhaları, Musiki aletleri, Tenteler, Şemsiyeler, Köpekler, Kuşlar, Lahitler (Türbe iç mekanları), Buhurdanlıklar, Buhur Dumanı, Çiçekler ve Vazolar kullanan ressam olup, yapıtlarında kullandığı insan tipleri şunlardır; kendisi, karısı, ailesi, gebze ve ev halkı. Ayrıca bir tablosunda üç tane figürde de kendisini kullanmıştır.

www.istanbularkeoloji.gov.tr

Osman Hamdi Bey Yokuşu Sultanahmet İstanbul Tel: 212 527 27 00 – 520 77 40

Mistik bir tören esnasında kasıtlı olarak mağaraya gömülmüş olması muhtemel ayakkabının boyutları, onun bir kadına ait olduğunu düşündürüyor.

Mağaradaki üç kabın içinde de birer tane çocuk kafatası var. Kapların arasına ise arpa, buğday ve kayısı bırakılmış.

Cork Üniversitesi’nden Dr. Ron Pinhasi, “İlk başta kalıntıların 600 ya da 700 yıl öncesine ait olduklarını sandık. Çünkü hepsi de çok iyi durumdaydı” diyor. M.Ö. 3500 yılına tarihlenen ayakkabının bulunduğu Vayots Dzor Bölgesi’ndeki dağlarda, o dönemde küçük çiftçi toplulukları yaşıyordu.

Tek parça deriden yapılan ve bitkisel yağla tabaklanan ayakkabının içinde otlar da var. Ancak arkeologlar bunun soğuğun içeri sızmasını önlemek için mi, yoksa deriye şekil vermek için mi konduğu konusunda çok emin değiller. Mağaranın kuru ve soğuk olmasının yanında, zemininde koyun gübresinden müteşekkil bir tabaka bulunması da ayakkabı ve diğer buluntuların korunmasını sağladı.

Ayakkabıyı, Ermenistan Arkeoloji Enstitüsü’nden doktora öğrencisi Diana Zardaryan keşfetti. Ayakkabı, içinde kırık kap parçaları ve koyun boynuzlarının da olduğu bir çukurda gömülüydü.

Çocuk mezarları ve diğer buluntular, Vayots Dzor dağlarındaki bu mağaranın mezar alanı ya da dinî mekân olarak kullanılmış olabileceğini düşündürüyor.

Kaynak

Fotoğraflar

Bir tuhaf oldu seçtiklerimiz geçtiklerinde koltuklarına. Bir zamanlar omzumuz varken, şimdi dosyalar sıkıştırıyorlar koltuk altlarına ve üzerinde yüzmek istiyorlar koltuklarıyla, oynamak istiyorlar medeniyetimizin başyapıtlarıyla.

Bir kalp bir taşa nasıl bu kadar yakınlaşır, bir yakınlaşma yıkılmakta olan geçmişimize nasıl bu denli ağır ve adice duygular taşır. Şaşırdıklarının farkında olup aşırdıklarıyla övünen ve “sabrın taş işçilerine” ihanet eden bu kalpsizleri durduramayan kimliğimiz, çok yakında hesap soracak bizden. Ellerimiz ki yine başlarımızın arasındayken.

Bugün ne yazık ki barajlar altında kalsın diye antik kentlerimiz hummalı çalışmalar yapılıyor kapalı kapılar ardında. Ardına kadar kapalı olsa ne fayda, ellerini ceplerine sokamıyorlar, fazlasıyla doldurdular galiba. Barajlar kurulurken öykümüzü yazdığımız hatıralara, garajlar fark ediliyor içi baraj imzası dolu son model arabalarla. Ve sular üstünden geçiyor kapatmak için anılarımızı fotoğraf ve kitap dolusu külliyatlara. İstemiyorlar ayakta kalsın ve dokunalım kendimize birazcık daha. İstemiyorlar apartman dairelerinde oturma samimiyetini yoksa villasız bir araba nasıl anlam katabilir zengin sofrasına..!

Bugün ne yazık ki bir kez daha anlıyorum..!

Türkiye denilen bu kırmızı kuşaklı bakire; o kadar alımlı, o kadar el değmemiş ki, bu zamana kadar yediği içtiği ayrı gitmeyen insanoğlu bunu anladı ve bu oyuncak üzerinde köşe kapmaca oynamaya başladı. Her köşe bir kapmaca için müsaitti; her kapmacanın değeri o köşede ne kadar para izi olduğuyla ilintiliydi. Yaralanmaları göze almayacak körler bestelemeye başladı şarkımızı. Talan ederek binlerce yıldır aynı ürünü veren bahçelerimizi tüm dünyaya göstermeye başladılar farkımızı.

Bugün ne yazık ki bir kez daha ağlıyorum..!

Antik dertlerimiz olarak değişecek antik kentlerimizin adı. Tadı damağımızda kalacak kavuşmuşken ışığına Allianoi’nin. “Hadi bakmaya gidelim” diyemeyeceğiz Helen kokulu ve arkeolog nezaketi dokunmuş kadının saçındaki geçmişimize. Ellerinde oltalar göreceğiz adamların, balıklar yensin diye kırmızı şarabın yanında keyif niyetine. Oysa ölümsüz olacaktı hayat! Eğer dokunmasaydınız meze yaptığınız emeklerimize…

Bugün ne yazık ki bir kez daha yanılıyorum..!

Sadece bulmacalarda kalacağına inanmıyordum “mozaik” kelimesinin. Önümde koskoca Zeugma. Ve arkamda çözmeyi sonralara bıraktığım mozaik bulmaca. Çünkü daha haz veriyor kaybolmak, çözmek için benliğimi tarihin kollarında. Çünkü daha iyi anlıyorum “Ölü İskender”i… Konuşma imkânı olsa, bu topraklara adım atmazdı bir daha. Hem, onu sular altına gömenler teğet geçsin diye bu coğrafyayı, tahsis ederlerdi altına uçağını… Paralarıyla…

Bugün ne yazık ki bir kez daha yalvarıyorum..!

İnsanın, sahibi olduğu bir şeyi çalmasınlar diye yalvarması ne saçma. Nasıl bir açmaz içindeyiz ki kaçınılmaz oluyor yerine bir daha getiremeyeceğimiz Hasankeyf denilen büyük hatırayı gömerek sonsuzluğa. Elimize ne geçiyor elimizdekini bile bile kaybederek ve alışma duygusunu yaratarak O’nsuzluğa. Herkes dayanabilir ki dayanmıştır insanlık tarihinden beri susuzluğa. Ama Hasankeyf dayanamaz bu ihanete asla…

İstiyorum ki,

Allianoi pusular altında kalmasın, bu sular altında kalmasın Hasankeyf keyfe keder zihinlerin isteklerine göre. Usul usul su almasın gemisi Zeugma’nın. En iyisi dönsün tüm kaptanlar evine, nasıl olsa bulurlar üç tarafı denizlerle çevrili ülkemde kendilerine göre bir bahane. Biz bin yıllardır elimizde var olanla yeşerdik, ne şerdik ne de şerefsiz yıkacak kadar kendi ellerimizle mirasımızı. Biz içimizde yaşayıp sızımızı, arızamızı gözyaşlarımızla çözüp hallettik. Biz sulayarak aynı gözyaşlarıyla bu toprakları, kimseler koparmasın diye dört tarafa kök saldık. Kaybetmek istemiyoruz miras davamızı. Ne olur sökmeyin bizi dibimizden, dökmeyin barajlarınızı evlerimizin üzerine.
Bizi öldürmeyin..!

Bugün ne yazık ki bir kez daha utanıyorum..!
Doğru olan yazdıklarımın hiçbir okumada merhem değeri kazanmayacağına…

ÜMİT KEMAL PARLAK

(ÜKP)

1. Fotoğraf; Niko Guido

Niko Guido ile ilgili Parkeoloji’de önceden yer alan yazı.

2. Fotoğraf, Hasankeyf.

3. Fotoğraf, Allianoi simgesi Nymphe heykeli.

4. Fotoğraf, Zeugma’nın ünlü mozaiği, Menad.

Discobolus, ideal güzelliği yansıtmasının yanı sıra sonsuza kadar genç kalan bir atletin denge, uyum ve mükemmel oranlar fikrinin de vücut bulmuş halidir.

Bu heykel, antik Yunan dünyasının ideal güzellik kavramını yansıtır. Heykel yalnızca elindeki diski fırlatmaya hazırlanan bir adamı tasvir etmez; daha çok, kafa, gövde ve uzuvlar bir dizi birbirine zıt kuvvet halinde sıralanmıştır. Heykelin duruşu, denge, uyum, simetri ve oran gibi önemli idealleri simgeler.

Myron, yaklaşık M.Ö. 450-440 tarihlerinde bronzdan yaptığı disk atmaya hazırlanan çıplak atlet heykeli kaybolunca Romalılar hayran oldukları bu heykelin mermer bir kopyasını yaptılar. Heykelin kompozisyonu hangi açıdan bakılırsa bakılsın dar bir düzlemi kaplar. Tasarımı simetri, harmoni, denge ve ritm gibi çağdaş Yunan fikirlerini yansıtır. Kafa, gövde ve uzuvlar bir dizi birbirine zıt kuvvet halinde sıralanmıştır.

Gerilen unsurlar gevşek unsurlarla tezat bir görüntü oluşturur; diski tutan kol arkaya doğru uzanırken, diğer kol önde boşta sallanır; gövde seyirciye dönükken, bacaklar profilden görülür; bacaklardan biri ağırlığı taşırken, diğerine ağırlık binmemiştir; sağ ayağın parmakları yukarı doğru kıvrılırken, diğerinde alta doğru dönmüştür.

Antik dönemin en bilinen simgelerinden “Disk Atan Atlet”  heykeli 1791 yılında, İmparator Hadrian’ın  İtalya, Tivoli’deki villasında bulunmuş ve İngiliz koleksiyoner Charles Townley tarafından satın alınmıştır. Bir süre koleksiyonerin Londra’daki ev-müzesinde sergilenmiş sonrasında The British Museum koleksiyonları arasındaki yerini almıştır.

Bulunduğu zaman kafası eksik olan heykele yine antik fakat gövdeye ait olmayan bir kafa yerleştirilmiştir. Bu kafa, tartışmaya yol açacak şekilde, arkaya değil de öne doğru bakmaktadır. Oysaki orijinalinde heykelin geriye, diski tutan ele dönmüş bir şekilde bakıyor olması kuvvetle muhtemeldir.

Heykel yalnızca elindeki diski fırlatmaya hazırlanan bir adamı  tasvir etmez; daha çok, kafa, gövde ve uzuvlar bir dizi birbirine zıt kuvvet halinde sıralanmıştır. Heykelin duruşu, denge, uyum, simetri ve oran gibi Yunan dünyasında sadece heykeller için değil yaşayan insanlar için de önemli kabul edilen idealleri simgeler.

Bilun ŞEN (parkeoloji.com)

Tofaş, yaklaşık 3-4 yıl süren çalışmalar neticesinde, Uludağ eteklerinde kurulu olan eski ipek fabrikalarından birini restore ederek müzeye dönüştürmüş. Ardından 2002 yılında Tofaş Bursa Anadolu Arabaları Müzesi’ni hayata geçirmiş. Bu müze, M.Ö. 2 bin yılından başlayarak tekerlekten arabaya, arabadan otomobile uzanan otomotiv tarihçesini, çağdaş bir anlayışla günümüze kadar getirmiş.

Tofaş Anadolu Arabaları Müzesi’nin tamamlanmasının ardından, Tofaş’ın önderliğinde aynı sınırlar içinde kalan tarihi Umurbey Hamamı’nın restorasyonunu mimar Naim Arnas üstlenmiş.

Tofaş’ın CEO’su Ali Pandır, yapımı 1430 yılına dayanan 600 yıllık tarihi Umurbey Hamamı’nı sadece Bursa’nın değil, Türkiye’nin de kültürel hayatına katkıda bulunacak bir sanat galerisi haline dönüştürdüklerini söyledi.

Kaynak

Mumyalamanın ölümden sonra bedeni koruma düşüncesinin bir ürünü olduğunu belirten Aksaray Müze Müdür Vekili Fahri Ayçin, “Anadolu’da da İlhanlı Devleti’nin önde gelenleri ve yakınları mumyalanırken, Kapadokya Bölgesi’ndeki Aksaray’da da özellikle Bizans döneminde mumyalama yapılmıştır” dedi.

Aksaray’da son 15 yılda çok sayıda mumya çıkarılmış, polis ve jandarmanın bölgede yaptığı başarılı istihbarat çalışması sonucunda yurt dışına çıkarılamadan ele geçirilmişler. Aksaray’da çıkartılan mumyalar içinde çocuk, kadın, erkek ve kedi mumyaları yer alıyor. Aksaray Müzesi‘nde ikisi kedi olmak üzere toplam 14 mumya sergileniyor. Bunun dışında 4 bebek mumyası ile Sarı Rahibe Mumyası Niğde Müzesi‘nde sergilenmekte.

Aksaray’daki mumyalar, mumyalama tekniği açısından Mısır’dakilerden farklı. Kapadokya’da bulunan mumyalar Mısır’daki gibi bezle sarma tekniğiyle yapılmamış, bölgede üretilen, cesedi uzun yıllar koruyabilecek özellikteki bir sıvıyla kaplanmış. Aslında Sn. Ayçin’in de dediği gibi bu örneklere bakarak mumyalama tekniğinin Anadolu’da oldukça gelişmiş olduğunu anlıyoruz. Çünkü bozulmadan günümüze kadar gelebilmişler.

Kaynak

Peki nedir bu ‘kültür başkentliği’?

Avrupa Kültür Başkenti kavramı ilk kez, 1980’lerde ortaya çıkmıştır.

Dönemin Yunanistan Kültür Bakanı Melina Mercouri’nin önerisinin Avrupa Birliği Bakanlar Konseyi tarafından benimsenmesiyle Avrupa kültürüne değer katan, Avrupa’ya katkı sağlayan kentlere verilmeye başlanan bu unvana ilk kez 1985’te Atina sahip olmuştur.

Bu unvan, 1985-2000 yılları arasında AB’ye üye ülkelerin kentlerinden birine verilmiştir. 2000 yılına gelindiğinde ise, yeni bin yıl nedeniyle, Avrupa Kültür Başkenti unvanı hem aynı yılda birden fazla kente, hem de AB adayı olan ülkelerin kentlerine verilmeye başlanmıştır.

Neden İstanbul seçildi?

İstanbul, coğrafi konumu ve binlerce yıllık kültürel mirasıyla, dünya metropolleri arasında ayrıcalıklı bir konuma sahiptir. Genç ve dinamik nüfusu, yaratıcı bir enerji oluşturarak, Türkiye’nin bir aynası olan İstanbul’u dünyanın en dinamik kentlerinden biri haline getirmektedir.

İstanbul, her geçen gün, yalnız İstanbullular için değil, tüm dünya için bir çekim alanı, bir kültür ve sanat merkezi niteliği kazanmaktadır. 21. yüzyıl, kentlerin yüzyılı olacaktır. Kentler; kimliklerini canlandırarak, kültürlerini ileriye taşıyarak ve birikimlerini paylaşarak, küresel kültürü oluşturmaktadır.

İstanbul’un 2010 Avrupa Kültür Başkenti olmasıyla Avrupa, İstanbul’da kendi kültürünün köklerini keşfedecek ve birbirini anlama yolunda önemli bir adım daha atacaktır. İstanbul’un başarılı bir Avrupa Kültür Başkenti olması, İstanbulluların bu projeyi benimsemeleri ve en geniş katılımla desteklemeleriyle gerçekleşecektir.

Kaynak

Benim canım abicim çok güzel anlatmış. Öz abim olsa belki Ahmet abi kadar sevemezdim..
O yazının üstüne ne yazsam boş..

BUYURUN..
Burada da ayrıntılı bilgiyi bulabilirsiniz.

Denizli’deki Laodikeia Antik Kenti’nde süren kazı çalışmalarında Roma İmparatoru Augustus’un heykelinin başı bulundu. Laodikeia Kazı Heyeti Başkanı Prof. Dr. Celal ŞİMŞEK, Roma’nın en büyük ve en güçlü imparatoru Augustus’un heykel başının, şimdiye kadar bulunan ve çeşitli müzelerde sergilenen imparator Augustus başları arasında en iyisi ve değerlisi olduğunu söyledi.

Pamukkale Üniversitesi Fen- Edebiyat Fakültesi Arkeoloji Bölümü tarafından 7 yıldır kazı ve restorasyon çalışması sürdürülen Laodikeia Antik Kenti’nde, Augustus’un (imp.y. M.Ö. 27- M.S. 14), heykel başı bulundu. Prof. Dr. Celal ŞİMŞEK başkanlığında, 6 ayrı bölgede kazı ve restorasyon çalışmalarını sürdüren 250 kişi, Augustus heykelinin gövdesini aramaya başladı.

Laodikeia Kazı Heyeti Başkanı Prof. Dr. Celal ŞİMŞEK, Roma’nın en önemli imparatorlarından Augustus’un heykel başının kazı çalışmaları süren tuvalet yapısı içinde bulunduğunu söyleyerek, “İmparator Augustus, Roma Cumhuriyet Dönemi’ni sona erdiren ve imparatorluğu başlatan ilk Roma imparatorudur. Augustus imparatorluğu süresince Anadolu’ya çok önem vermiş, bir çok imar faaliyeti yapmıştır. Roma’nın gelmiş geçmiş en güçlü tanrı imparatorudur. Laodikeia’da ele geçen imparator Augustus heykeline ait baş, işçilik yönünden en kaliteli olanıdır. Bu da Laodikeia’nın sanatta, kültürde, zenginlikte ne kadar ileriye gittiğini gösteren güzel bir örnektir. Bizim bulduğumuz İmparator Augustus başı, şimdiye kadar dünya müzelerinde sergilenen Augustus başları arasında en iyi olanı” dedi.

Haberle ilgili videoyu buradan izleyebilirsiniz.

Kaynak

Kaynak

Laodikeia’da Augustus’un heykel başının bulunduğu anı gözlerimi kapayıp, hissedebiliyorum. Derin bir sessizlikle birlikte gülen, parlayan gözler; profesöründen işçisine kadar..

15 Temmuz’dan itibaren biletsiz gezilebilecek yerler:

Adana’da Anavarza, Kastabala ören yerleri ile Etnografya ve Misis Mozaik müzeleri,

Adıyaman Müzesi,

Afyon Arkeoloji Müzesi,

Aksaray Müzesi,

Antalya Lymra Örenyeri,

Aydın’da Yörük Ali Efe Evi, Aydın Müzesi ve Alinda Örenyeri,

Balıkesir’de Bandırma Arkeoloji Müzesi,

Bilecik Müzesi, Söğüt Ertuğrul Gazi Müzesi,

Bitlis Ahlat Müzesi,

Bitlis Etnografya Müzesi,

Bolu Müzesi,

Bursa Türk İslam Eserleri Müzesi, Bursa Yenişehir Şemaki Evi,

Çanakkale Alexandra Troia Örenyeri,

Çankırı Müzesi,

Çorum Boğazköy Müzesi,

Düzce Konuralp Müzesi,

Edirne Arkeoloji ve Etnografya Müzesi,

Erzurum Arkeoloji Müzesi,

Eskişehir’de Yazılıkaya örenyeri, Yunus Emre Müzesi ve Pessilus Örenyeri,

Gaziantep Yesemek Açık Hava Müzesi,

Gümüşhane Müzesi,

Hatay Atçana Örenyeri,

Isparta Yalvaç Müzesi, Isparta Müzesi,

İstanbul Adam Mickiewicz Müzesi,

İzmir’de Tire Müzesi, Etnografya Müzesi, Teos Örenyeri, Ödemiş Müzesi, Eritrai ve Claros Örenyerleri,

Kahramanmaraş Müzesi,

Karaman Müzesi,

Kars Müzesi,

Kayseri Etnografya ve Güpgüp Konağı Müzesi, Kayseri Kültepe Örenyeri,

Kırklareli Müzesi,

Kırşehir Müzesi,

Konya Nasrettin Hoca Arkeoloji ve Etnografya Müzesi, Konya’da Ereğli Müzesi, Batı Cephesi Karargâhı, Etnografya Müzesi,

Kütahya Çini Müzesi, Kütahya Kossut Müzesi,

Malatya Arkeoloji ve Etnografya Müzesi, Malatya Aslantepe Örenyeri,

Manisa Sardes Artemis, Manisa Aigai Örenyeri,

Mersin Narlıkuyu, Mersin Müzesi, Tarsus Müzesi, Anamur Müzesi, Silifke Müzesi,

Muğla’da Beçin Kalesi ve Örenyeri, İassos Örenyeri, Milas Müzesi, Balıkpazarı Örenyeri, Lagina Örenyeri, Stratonikeia Örenyeri, Gümüşkesen Anıtı, Damlıboğaz Örenyeri,

Nevşehir Tatlarin Yer Altı Şehri, Ürgüp Müzesi, Nevşehir Müzesi, Hacı Bektaş Arkeoloji ve Etnografya Müzesi,

Rize Müzesi, Sakarya Müzesi,

Tekirdağ Arkeoloji ve Etnografya Müzesi,

Tokat Latifoğlu Konağı Müzesi, Uşak Arkeoloji Müzesi,

Van Çavuştepe Kalesi, Van Müzesi,

Yozgat Arkeoloji Müzesi,

Zonguldak Karadeniz Ereğli Müzesi.

Kaynak