Bir tuhaf oldu seçtiklerimiz geçtiklerinde koltuklarına. Bir zamanlar omzumuz varken, şimdi dosyalar sıkıştırıyorlar koltuk altlarına ve üzerinde yüzmek istiyorlar koltuklarıyla, oynamak istiyorlar medeniyetimizin başyapıtlarıyla.

Bir kalp bir taşa nasıl bu kadar yakınlaşır, bir yakınlaşma yıkılmakta olan geçmişimize nasıl bu denli ağır ve adice duygular taşır. Şaşırdıklarının farkında olup aşırdıklarıyla övünen ve “sabrın taş işçilerine” ihanet eden bu kalpsizleri durduramayan kimliğimiz, çok yakında hesap soracak bizden. Ellerimiz ki yine başlarımızın arasındayken.

Bugün ne yazık ki barajlar altında kalsın diye antik kentlerimiz hummalı çalışmalar yapılıyor kapalı kapılar ardında. Ardına kadar kapalı olsa ne fayda, ellerini ceplerine sokamıyorlar, fazlasıyla doldurdular galiba. Barajlar kurulurken öykümüzü yazdığımız hatıralara, garajlar fark ediliyor içi baraj imzası dolu son model arabalarla. Ve sular üstünden geçiyor kapatmak için anılarımızı fotoğraf ve kitap dolusu külliyatlara. İstemiyorlar ayakta kalsın ve dokunalım kendimize birazcık daha. İstemiyorlar apartman dairelerinde oturma samimiyetini yoksa villasız bir araba nasıl anlam katabilir zengin sofrasına..!

Bugün ne yazık ki bir kez daha anlıyorum..!

Türkiye denilen bu kırmızı kuşaklı bakire; o kadar alımlı, o kadar el değmemiş ki, bu zamana kadar yediği içtiği ayrı gitmeyen insanoğlu bunu anladı ve bu oyuncak üzerinde köşe kapmaca oynamaya başladı. Her köşe bir kapmaca için müsaitti; her kapmacanın değeri o köşede ne kadar para izi olduğuyla ilintiliydi. Yaralanmaları göze almayacak körler bestelemeye başladı şarkımızı. Talan ederek binlerce yıldır aynı ürünü veren bahçelerimizi tüm dünyaya göstermeye başladılar farkımızı.

Bugün ne yazık ki bir kez daha ağlıyorum..!

Antik dertlerimiz olarak değişecek antik kentlerimizin adı. Tadı damağımızda kalacak kavuşmuşken ışığına Allianoi’nin. “Hadi bakmaya gidelim” diyemeyeceğiz Helen kokulu ve arkeolog nezaketi dokunmuş kadının saçındaki geçmişimize. Ellerinde oltalar göreceğiz adamların, balıklar yensin diye kırmızı şarabın yanında keyif niyetine. Oysa ölümsüz olacaktı hayat! Eğer dokunmasaydınız meze yaptığınız emeklerimize…

Bugün ne yazık ki bir kez daha yanılıyorum..!

Sadece bulmacalarda kalacağına inanmıyordum “mozaik” kelimesinin. Önümde koskoca Zeugma. Ve arkamda çözmeyi sonralara bıraktığım mozaik bulmaca. Çünkü daha haz veriyor kaybolmak, çözmek için benliğimi tarihin kollarında. Çünkü daha iyi anlıyorum “Ölü İskender”i… Konuşma imkânı olsa, bu topraklara adım atmazdı bir daha. Hem, onu sular altına gömenler teğet geçsin diye bu coğrafyayı, tahsis ederlerdi altına uçağını… Paralarıyla…

Bugün ne yazık ki bir kez daha yalvarıyorum..!

İnsanın, sahibi olduğu bir şeyi çalmasınlar diye yalvarması ne saçma. Nasıl bir açmaz içindeyiz ki kaçınılmaz oluyor yerine bir daha getiremeyeceğimiz Hasankeyf denilen büyük hatırayı gömerek sonsuzluğa. Elimize ne geçiyor elimizdekini bile bile kaybederek ve alışma duygusunu yaratarak O’nsuzluğa. Herkes dayanabilir ki dayanmıştır insanlık tarihinden beri susuzluğa. Ama Hasankeyf dayanamaz bu ihanete asla…

İstiyorum ki,

Allianoi pusular altında kalmasın, bu sular altında kalmasın Hasankeyf keyfe keder zihinlerin isteklerine göre. Usul usul su almasın gemisi Zeugma’nın. En iyisi dönsün tüm kaptanlar evine, nasıl olsa bulurlar üç tarafı denizlerle çevrili ülkemde kendilerine göre bir bahane. Biz bin yıllardır elimizde var olanla yeşerdik, ne şerdik ne de şerefsiz yıkacak kadar kendi ellerimizle mirasımızı. Biz içimizde yaşayıp sızımızı, arızamızı gözyaşlarımızla çözüp hallettik. Biz sulayarak aynı gözyaşlarıyla bu toprakları, kimseler koparmasın diye dört tarafa kök saldık. Kaybetmek istemiyoruz miras davamızı. Ne olur sökmeyin bizi dibimizden, dökmeyin barajlarınızı evlerimizin üzerine.
Bizi öldürmeyin..!

Bugün ne yazık ki bir kez daha utanıyorum..!
Doğru olan yazdıklarımın hiçbir okumada merhem değeri kazanmayacağına…

ÜMİT KEMAL PARLAK

(ÜKP)

1. Fotoğraf; Niko Guido

Niko Guido ile ilgili Parkeoloji’de önceden yer alan yazı.

2. Fotoğraf, Hasankeyf.

3. Fotoğraf, Allianoi simgesi Nymphe heykeli.

4. Fotoğraf, Zeugma’nın ünlü mozaiği, Menad.

Tofaş, yaklaşık 3-4 yıl süren çalışmalar neticesinde, Uludağ eteklerinde kurulu olan eski ipek fabrikalarından birini restore ederek müzeye dönüştürmüş. Ardından 2002 yılında Tofaş Bursa Anadolu Arabaları Müzesi’ni hayata geçirmiş. Bu müze, M.Ö. 2 bin yılından başlayarak tekerlekten arabaya, arabadan otomobile uzanan otomotiv tarihçesini, çağdaş bir anlayışla günümüze kadar getirmiş.

Tofaş Anadolu Arabaları Müzesi’nin tamamlanmasının ardından, Tofaş’ın önderliğinde aynı sınırlar içinde kalan tarihi Umurbey Hamamı’nın restorasyonunu mimar Naim Arnas üstlenmiş.

Tofaş’ın CEO’su Ali Pandır, yapımı 1430 yılına dayanan 600 yıllık tarihi Umurbey Hamamı’nı sadece Bursa’nın değil, Türkiye’nin de kültürel hayatına katkıda bulunacak bir sanat galerisi haline dönüştürdüklerini söyledi.

Kaynak

Mimarlar Odası Antalya Şubesi’nce, ilki 18/19/20 Kasım 2007 tarihlerinde gerçekleştirilen, ve Anadolu’da geleneksel yapı malzemesi olarak kullanılan taşın, Hanlar ve Kervansaraylardaki kullanımının işlendiği uluslararası bir sempozyum düzenlenmiş ve “Hanlar ve Kervansaraylar Geleneksel ve Modern Mimaride Taş” konu başlığı altında Anadolu’daki Hanlar, Kervansaraylar ile Taş konusu incelenmiştir.

Kültürel mirasımızın önemli bir bölümünü oluşturan hanlar ve kervansarayların, tarih boyunca çeşitli nedenlerle tahrip olduğu, değer ve niteliklerini yitirdikleri saptanmıştır. Hanlar ve Kervansarayların mimari niteliklerinin yanı sıra, koruma-kullanma dengesi ile birlikte ele alınarak, çağdaş toplumun gereksinmelerini karşılamak üzere değerlendirilmesi gerektiği, sempozyumun amacı olarak belirlenmiştir.

Sempozyumun ikinci teması olan “Taş”ın; tüm dönem ve tüm uygarlıklarda, ana yapı malzemesi olarak kullanıldığı ve Anadolu mimarlığında da bu önemini yitirmemesi nedeniyle her dönemde vazgeçilmez bir yapı malzemesi olduğu kararına varılmıştır. Sempozyumda, çağdaş tasarımda taş kullanımının artırılması, taşın yapı ile yeniden buluşmasının sağlanması ve bu konudaki örneklerin tartışılması sağlanmıştır.

Bu yıl ise ulusal ve davetli olarak 19/20 Aralık 2008 tarihinde ikincisi gerçekleştirilecek olan sempozyumun konusu; “Geçmişten Geleceğe Su Yapılarında Taş” olarak belirlenmiştir.

Antik dönemden günümüze kadar kültürümüzün önemli bir parçası olan su yapıları, kentlerin su ihtiyaçlarını karşılamak üzere, suyu kaynağından alarak kentlinin kullanımına sunmakta; su yolları, köprüler, sarnıçlar kentlinin temizlenme gereksinimini karşılayan hamamlar vb., kısmen değişikliğe uğramış olsalar da halen varlıklarını devam ettirmekte ve farklı fonksiyonlar verilerek çağdaş kullanımda yerlerini almaktadırlar.

Kültür mirasımız ve sosyo-kültürel yaşamımızın vazgeçilmez parçası olan su yapılarından hamamlar; dünya turizminde yerini almış, ancak günümüzde termal tesisler sağlık-güzellik merkezleri ve konaklama işletmeleri içinde yer alan “özgün hamam” niteliğinden uzaklaşan mekânlar haline gelmişlerdir.

Su kemerleri (Köprüler), çeşmeler, sarnıçlar vb. su yapıları ise kentleşmenin getirmiş olduğu fonksiyon dağılımında yerlerini alamamış, kısmen onarılmış ve kısmen de kendi hallerine bırakılmışlardır.

Su ile ilgili yapıların korunarak kullanılmasını ve gelecek nesillere aktarılmasını sağlamak, taşın çağdaş mimaride kullanılması ve bu konudaki örneklerin tartışılması, sempozyumun amacını oluşturacaktır.

TEMALAR

A. Antik çağdan günümüze Anadolu’da su yapıları

a. Tasarım İlkeleri
b. Tipolojiler
c. Malzeme, yapım teknikleri ve taşın kullanımı
d. Taş’ın geleneksel bir malzeme olarak bu yapı türlerinde kullanılma biçimleri
e. Çağdaş yaşamda devamlılığına yönelik öneriler.

B. Taş:

a. Tarih içerisinde, ocaktan yapıya geçiş sürecinde geleneksel üretim teknikleri
b. Anadolu Türk Yapı Sanatında “Taş”
c. Çağdaş Mimaride Taş
d. Taş’ın korunması ve onarımı sürecinde kullanılan teknikler.

Bilim Komitesi: Prof.Dr.Haluk Abbasoğlu, Prof Dr. Erdoğan Yüzer, Doç. Dr. Raşit Altındağ, Doç. Dr.Can Binan, Doç.Dr.Mehmet Tunçel, Yrd.Doç.Dr. İbrahim Bakır, Yrd.Doç.Dr. Gülsün Tanyeli, Aysel Çetinsoy – Mimar

Düzenleme Komitesi: Nilgül Yılmaz, Hakime Yıldız, Ebru Er

İletişim Bilgileri: Mimarlar Odası Antalya Şubesi Tlf: 0242.237 86 92-93-94 Fax: 0242-237 58 20 antmimod@antnet.net.tr

http://antmimod.org.tr/

Nil Deltası’ndaki Tell Basta adlı yerleşmedeki kazılar sırasında II.Ramses’e ait 76 cm. yüksekliğinde, kırmızı granitten yapılmış heykel başı açığa çıkarıldı. Buluntuyu ortaya çıkaran arkeologlar, heykelin geriye kalan kısmını ve Ramses’in inşa ettirdiği tapınağı ortaya çıkarmak için alandaki kazı çalışmalarına devam ediyorlar. Zahi Hawass bulunan heykelin burnunun kırık ve kralın çenesine yerleştirilen taklit sakalın kayıp olduğunu belirtti.

Ramses’in, Mısır’ı M.Ö. 1279′dan M.Ö. 1213′e dek yönettiği tahmin ediliyor. II. Ramses, aralarında ünlü Abu Simbel Tapınağı’nın da bulunduğu birçok saray ve tapınak inşa ettirmişti.

Kaynak: http://www.dailystar.com.lb

Stonehenge’in radyo karbon yöntemiyle yapılan tarihleme işlemi sonucu, buranın inşaatına başlangıç tarihinin önceden sanılanın 300 yıl sonrası olduğu anlaşıldı. Bilim adamları, daha önce, bu tarihi yapının ilk dairesinin taşlarının M.Ö. 2600-2400 yılları arasında dikilmeye başladığını düşünüyorlardı.

Stonehenge’deki kazıları yürüten İngiliz arkeologlar Tim Darvill ve Geoff Wainwright buranın aynı zamanda bir şifa merkezi olarak kullanıldığını düşündürecek önemli kanıtlar buldu. Stonehenge’in bir “Neolitik Şifa Merkezi” olduğunu ve hastalar ile yaralıların mavi taşların gücüyle iyileşmek amacıyla çok uzaklardan geldiğini düşünen Darvill ve Wainwright, Stonehenge yakınlarındaki mezarlarda, fiziki yara ve hastalıkları bulunan ceset kalıntıları teşhis ettiklerini belirttiler.

Arkeologları yüzyıllardır hayrete düşüren, atalara tapınmak için bir tapınak veya gündönümüne işaret eden bir takvim olarak inşa edildiği düşünülen bu tarihi yapıda yürütülen mineral analizleri de, orijinal dairenin “mavi taşlarının” 240 kilometre ötedeki Güney Galler’in Preseli bölgesinden getirildiğini ortaya çıkardı.

İngiliz bilim adamları, tarihi yapıya 5-6 kilometre uzaklıkta ortaya çıkarılan ve “Amesbury Okçusu’nun Mezarı” adı verilen yapıda ortaya çıkarılan bulguların ilginçliğine işaret ederek, mezardaki ölü ve buraya bırakılan eşya üzerinde yapılan incelemeler sonucu, bu kişinin Avrupa Alpleri’nden gelen, varlıklı ve güçlü, aynı zamanda metal işlemeyi bilen biri olduğunun anlaşıldığını belirttiler.

Bu ölü üzerinde yapılan analizlerde, Amesbury Okçusu’nun her iki dizinden de sakat olduğu ve önemli bir diş sorunu olduğunun anlaşılması, Darvill ve Wainwright’ı, Okçu’nun Stonehenge’e uzaklardan iyileşmek için geldiğine inandırdı.

Kaynak: ntvmsnbc.com

Stonehenge ile ilgili diğer haber, http://parkeoloji.com/?p=28

2008 yılı kazı çalışmaları tamamlanan Selçuk’taki tarihi Ayasuluk Kalesi’nin 4 yıl içinde ziyarete açılabileceği açıklandı.

Selçuk’taki tarihi Ayasuluk Kalesi’nde Pamukkale Üniversitesi Arkeoloji Bölümü tarafından yürütülen restorasyon ve kazı çalışmalarının 2008 yılı programı tamamlandı.

Pamukkale Üniversitesi Arkeoloji Bölümü Öğretim Üyesi ve Ayasuluk Tepesi ve St. Jean Anıtı Kazı Başkanı Yard. Doç. Dr. Mustafa BÜYÜKKOLANCI, 10 kişiden oluşan arkeolog ve öğrenci ekibiyle 50 gündür çalışma yürütüldüğünü söyledi. Yard. Doç. Dr. Büyükkolancı, şunları kaydetti:

“2007 yılında Bakanlar Kurulu tarafından verilen izinle başlanan kale içindeki kazı çalışmaları, 2008 yılında daha önce planlandığı gibi gerçekleşmiştir. Ayrıca 2008 yılında özellikle kalenin batı yanındaki sur duvarlarının onarımına da başlanmıştır. 2008 yılında kalenin içinde Kale Camisi’nin güneyindeki yamaçta yer alan ve toplam olarak 500 metrekarelik bir alanı kapsayan üç evin kazısı tamamlanmıştır. Bu evler kalede 18. yüzyıla kadar yaşayan askerlerin kaldıkları evlerdir. Ayrıca kalenin en yüksek noktasında bulunan Kale Hamamı’nın kazısı da tamamlanmıştır. Bu yapı için de restorasyon projesi hazırlanabilecektir.”

Yard. Doç. Dr. Büyükkolancı, 4 yıl içinde Kale’nin ziyarete açılabileceğini, Selçuk’a gelen turistler için Kale, St. Jean, İsabey Camisi ve mümkün olursa Artemision’u da içine alan yeni bir güzergah oluşturulabileceğini, böylelikle ziyaretçilerin ilçede kalma sürelerinin artırılabileceğini bildirdi.

Kültür ve Turizm Bakanlığınca 2008 yılı kazı çalışmaları için gönderilen 20 bin YTL’lik işçi ödeneğinin yanı sıra Selçuk Belediyesinin de Kale’de yapılacak acil onarımlara önemli bir destek sağladığını ifade eden Yard. Doç. Dr. Büyükkolancı, belediyenin, 6 işçi ve 4 ustanın yanında restorasyonda kullanılan inşaat malzemelerini de sağladığını belirtti. Yard. Doç. Dr. Büyükkolancı, “Selçuk Belediyesi, Kazı Başkanlığına, kale duvarları ve içindeki yapıların onarım projelerinin yapımı için de destek olacağını belirtmiştir” dedi.

Kaynak: SELÇUK (A.A)

Aydın’ın Didim ilçesinde, Apollon Tapınağı’nın bulunduğu bölgede yapılan kazı çalışmalarında, antik döneme ait 1500 yıllık mezar ortaya çıkarıldı. Milet ile Didim arasındaki “Kutsal Yol”un Apollon Tapınağıyla olan bağlantısının araştırıldığı kazı çalışmalarında ortaya çıkarılan mezardaki iskelet, incelenmek üzere Didyma Apollon Tapınağı Kazı Evi’ne getirildi.

İskelet üzerinde yapılan ilk incelemelerden sonra, mezarın 20 yaşlarında bir kadına ait olduğunu söyleyen Kazı Başkanı Alman Anreas Furtuöngler, iskeletin kafatasında çatlak ve darp izine rastladıklarını kaydetti. Furtuöngler, 4 plaka şeklinde tuğla ile yapılmış olan mezarın içinde bulunan seramik parçasının, mezarın antik döneme ait olduğunu doğruladığını bildirdi. Çalışmalar bu yıl “Kutsal yol” olarak bilinen Apollan Tapınağı’na uzanan Didim-Milet arasındaki bölgede yoğunlaştırılmış durumda.

Kaynak: http://www.ntvmsnbc.com

İşte bu tarihi tiyatronun tinerci ve uyuşturucu bağımlıların meskeni haline geldiği belirtildi. Tiyatronun her köşesine sprey boyalarla çeşitli yazılar yazıldı.. Tarihi boyayla örtmeye çalışan, daha doğrusu onun (antik tiyatronun) kendi tarihi, geçmişi olduğunu bilmeyen madde bağımlısı gençler acaba bir durup düşündü mü? Yoksa her gün önünde durup yaptığı rezaleti gururla mı seyrediyor? Yazık.. Çok yazık.. Bize, devlete, yetiştirilen (!) gençliğe yazık.. Yine de umutluyum neslimden, yine de çok yol katettik!

Kaynak

Benzer bir haberi burada bulabilirsiniz.

Arkeolog Cem TUTLU‘nun kaleminden..

Vezüv Yanardağı’nın 24 Ağustos 79 tarihinde patlaması ve bu yanardağın eteklerinde kurulan kentleri kül altında bırakması, kuşkusuz o dönem insanı için bir felaketti. Fakat bu durum arkeoloji dünyası için çok iyi bir olaydır.

Bu küller altında kalan kentler, dönemin yaşantısından, zevklerinden, mimarisinden oldukça fazla bilgi vermektedir. Ama bunlar içinde belki en önemlisi duvar resimleridir.

Roma dünyasında duvar resimlerinin evlere kadar girmesi ya da insanların evlerini duvar resimleri ile süsleyebilecek ekonomik refah seviyesine sahip olmaları, bu alanda güzel eserler verilmesine neden olmuştur. Her insan kendi zevkine göre duvarlarını boyamış, mekanlarında hem ferahlık hem de derinlik sağlamışlardır. Böylelikle kendi zevklerine göre bir hayat yaşamışlardır.

Pompeii Antik Kenti’nin kuzeyinde yer alan Vetti Evi, 1894 ve 1895 yıllarında G. de Petra tarafından kazılmıştır. Mitolojik figürler, zengin mermer, bronz heykel ve büstleri, tüm mimari dizaynları, zengin boyaları ve zarif 4. stil tarzında dekorasyonları ile sansasyona neden olmuştur.

M. S. 62 yılındaki depremden sonra Vetti Evi, yüksek kalitede malzeme kullanılarak tekrar restore ve dekore edilmiştir. Bu sebeple görkemli kısımları sağlam kalmıştır. Bir diğer gerçek şudur ki püskürmeden sonra akıncılar tarafından belirlenmesine rağmen bilinmeyen sebeplerden ev soyulmamıştır ve bu nedenle birçok sanat çalışması alanda bulunmuştur.

Evin mükemmel durumu ve her şeyi yerli yerinde bırakma arzusu ile kazı başkanı hemen restorasyon yapmayı ve alanı kapatmayı planladı. Bu karar tartışmalara neden oldu. Bazı uzmanlar kazının tehlikeli ve zorlu olduğunu belirtti. Bu şüpheler 1905- 1906 yılına kadar tamamlanamayan restorasyon işini yavaşlattı ve atriumdaki boyaların ve peristyle*deki parçaların solmasına, bozulmasına neden oldu.

Ev Vetti ailesinindir. Bunu evin güney duvarı üzerindeki seçim propagandasından ve özellikle güney taraftaki güvenli yapının güneyindeki atrium**un içinde bulunan iki bronz mühür kanıtlamaktadır. Bu mühürlerden birincisi A. Vettii Convivaes’i, ikinci mühür ise A. Vettii Restituti’yi işaret eder. A. Vettii Convivaes aynı zamanda banker Caecilius Jucundus tabletlerinden ve Augustales College’inden bilinmektedir.

Vetti ailesi kölelikten azat edilmiş bir aileydi ve bir yere üyeydiler. Bu yerin üyeleri zengin tüccarlar ve toprak sahipleriydi. Vetti ailesi de ticaret ile uğraşıyordu.

Ev özgün şeklinde iki atriuma sahipti. Yani iki evden oluşuyordu. Bu evlerden birisinin girişi doğudandı. M. S. 1. yy.ın başlarında birleştirildi. M. S. 62 yılındaki depremden sonra büyük çapta restore edildi ve bu restorasyonda 4. stilde resimler yapıldı. Ev Tuscan tipi bir evdi.

Evin girişi doğuda, arka kapı güneyde idi. Girişte ziyaretçi, terazi kefesine koyulmuş büyük erkeklik organı ile üreme tanrısı Priapus tarafından karşılanır. Burada ayrıca siyah bir zemin üzerine yapılmış olan horoz resimleri yer almaktadır.

Girişin sağındaki ve solundaki cubiculum bölümlerinde ahşaplar boyanarak mermer izlenimi verilmeye çalışılmıştır. Burada kırmızı ve beyaz paneller üzerinde, Theseus, Hero ve Leander tarafından terkedilmiş Ariadne, balık havuzu resmedilmiş bir friz ve üst kuşakta hayali binalar betimlenmiştir.

Oecus kısmının güneybatı köşesindeki dekorasyon üstün kalitededir. Lambri ile kaplı zemin üzerinde, beyaz fon üzerinde orta ve üst bantlarda iki zor tiyatro ile ilgili bina betimlenmiştir; bunlar sıva korniş ile ayrılırlar. Kuzey duvarın orta panelinde Cyparissus miti boyalıdır; batı duvarın ana panelinde Pan ile Cupid arasındaki savaşı seyreden Bacchus ve Ariadne vardır; beyaz Leda ve kuğu ve Jüpiter’in tahta çıkışı üst bölümde betimlenmektedir.

Güney tarafın ortasında uzun ve dar odalar vardır. Bu odaları üst katın merdivenleri ve servis odaları kapsamakta, sağlam olmakla birlikte, koşum takımları burada bulunmaktadır. Atriumun batısında atriuma benzer yolda iki fresk vardır; burada, horoz dövüşüne hükmetme boyalıdır. Atriumun kuzeybatı köşesi kırsal sektöre bir açıklıktır. Üst katın merdiveni batı tarafa yerleşir ve burası muhteşem lararium***un karşısındadır.

Erotik boyalar ile dekore edilmiş bir oda vardır. Odada erkeklik organı aşırı belli edilmiş bir heykel bulunur. Bahçe içinde de bronz ve mermer heykeller yer almaktadır.

Korinth Sütunu ve basit arşitravı: iç tarafı beyaz zemin ile , dış tarafta kırmızı zemin üzerine akanthus yaprakla bezenmiş muhteşem friz vardır, fakat bu kaybolmuştur. İki sütun arasındaki açıklıklar boyunca siyah ve beyaz boyalarla çeşitli örneklerle boyanmıştır. Peristyle’deki duvarlar 4. stil tekniğinde dekore edilmiştir ve burada yaşam stilleri, mitolojik olaylar, uçan figürler, hayvanlar ve kır manzaraları betimlenmiş. Bu betimlemelerde siyah, kırmızı, beyaz, mavi, kahverengi, lacivert, sarı gibi renkler kullanılmıştır.

* Etrafı sütunlarla çevrili avlu.

** Antik Roma yapılarında üstü açık avlulara verilen ad.

***Antik Roma evlerinde bulunan küçük tapınma mekanı.

Kaynakça

E. LESSING, A. VARONE, Pompeii, Italy, 1996.
P. G. GUZZO, A. d’AMBROSIO, Pompeii Guide To The Site, Napoli, 2002.
S. NAPPO, Pompeii Guide To The Lost City, Vercelli, Italy, 1998.

Pompei ile ilgili bilgi için; “http://parkeoloji.com/?p=13“